Kinderen behoren in iedere oorlog tot de stille, vergetenslachtoffers. Nog jaren nadat de laatste schoten geklonkenhebben, vreet de oorlog in hen door, bepaalt hun leven engevoelens en staat de toekomst in de weg.In dit boek beschrijft Antoon Hout zijn leven alsoorlogswees. Een bestaan van struikelen en weer opstaanwaarbij de Stichting '40 -'45 hem uiteindelijk weer de krachtgaf de toekomst zelf in de hand te nemen - een dramatischrelaas over een leven in bijzondere omstandigheden.