Er is een arts voor degene die is omgevallen. Er zijn papieren, gesprekken, afspraken om de zoveel weken.En dan is er een kind van zeven dat 's ochtends zachtjes de deur dichttrekt, omdat het geleerd heeft dat er geen herrie mag zijn.Naar je kind vraagt niemand.Een kind onthoudt niet dat er een burn-out was. Het onthoudt dat de gordijnen overdag dicht waren, dat het stil moest zijn in de gang, dat er een tijd was dat er nooit iemand kwam spelen. En als niemand uitlegt wat er aan de hand is, verzint het er zelf een verklaring bij. Die verklaring gaat bijna altijd over hemzelf.Dit boekje gaat over de maanden waarin het gezin gewoon moet blijven draaien. Over wat je vertelt aan een kind van vier, van acht en van vijftien, en waarom dat drie verschillende gesprekken zijn. Over wanneer gewoon gedrag iets anders wordt en waar je dan aanklopt. En over een huishouden met een lat die veel lager ligt dan je gewend bent.Het is geschreven voor allebei de ouders. Voor degene die alles draaiende houdt en aan wie niemand vraagt hoe het gaat. En voor degene die op de bank ligt en denkt dat hij zijn kind aan het kwijtraken is.