Dit 'laatste dagboek' bevat het enige dat door Krishnamurti zelf in volstrekte eenzaamheid op tape isingesproken. Na het succes van het in 1983 uitgegeven Dagboek werd Krishnamurti aangemoedigd doorte gaan met het maken van dagboekaantekeningen. Omdat zijn handschrift inmiddels wat onduidelijk wasgeworden, stelde men voor in plaats van met de hand te schrijven de tekst in te spreken op een gloednieuwebandrecorder. Op één na zijn al deze dagboekteksten opgenomen in zijn eigen woning, Pine Cottage in hetOjai-dal, ten noorden van Los Angeles. Hij dicteerde 's morgens, in bed, na zijn ontbijt, ongestoord.De lezer komt in deze aantekeningen dan ook heel dicht bij Krishnamurti - soms lijkt het alsof je onderdeelbent van zijn bewustzijn. In sommige passages gaat hij in gesprek met een denkbeeldige bezoeker, die hemvragen komt stellen. De kern van wat Krishnamurti ons te zeggen heeft is in dit boek aanwezig en voordegenen die hem niet alleen een filosoof, maar ook een dichter vinden, gaat van de natuurbeschrijvingenwaarmee hij het merendeel van deze aantekeningen begint, een rust uit die hen intuïtief ontvankelijk zalmaken voor daaropvolgende tekst. Opvallend genoeg gaat de laatste en misschien ook wel mooiste tekst van dit dagboek over de dood. Twee jaar later stierf hij in diezelfde slaapkamer van Pine Cottage.