Evenals in onze huidige samenleving het geval is, was solidariteit tussen rijk en arm in de laatmiddeleeuwse en vroegmoderne stad geen vanzelfsprekende zaak. Het was iets waarvan burgers telkens weer overtuigd en waartoe ze bewogen moesten worden. In dit boek staan de noties en motieven centraal die door stedelijke overheden, religieuze instanties en culturele intermediairs als rederijkerskamers, schoolmeesters en kroniekschrijvers werden ingezet om mensen aan te zetten tot liefdadigheid. Anita Boele onderzoekt deze in een breed corpus van literaire, historiografische en educatieve teksten, waarbij de nadruk ligt op de steden Haarlem, Deventer en Den Bosch. Deze teksten gaan in op mogelijke bezwaren die leefden onder de bevolking, presenteren voorbeeldfiguren en gebruiken aansprekende beelden en metaforen. Bovendien benadrukken ze voortdurend de verbondenheid tussen gever en ontvanger als leden van één lichaam door te verwijzen naar bestaande gemeenschappen of door nieuwe te creëren.