Bijna elke dag verschijnen er berichten in de media over vergrijzing, langer doorwerken, opschuiven van pensioengerichte leeftijd, enzovoort.
De tijd dat oudere medewerkers via allerlei regelingen vroegtijdig uit het arbeidsproces gehaald konden worden, is voorgoed voorbij. Werkgever en werknemer zullen langer aan elkaar verbonden blijven. Waar dit als een last ervaren wordt, hebben beide partijen er baat bij dat dit omgezet wordt in een lust. Ouderen kunnen anders worden ingezet om behoud van productiviteit ook op langere termijn te garanderen. Hetzelfde geldt voor het binden van jongeren. Grofweg zijn er verschillende levensfasen te onderscheiden met allemaal eigen kenmerken en bijzonderheden.
Vergrijzing is hot! Bijna dagelijks is het onderwerp in het nieuws. De politiek vraagt zich af hoe men de vergrijzing denkt te gaan betalen. Ondernemers worden geconfronteerd met een stijgende gemiddelde leeftijd van het personeelsbestand en oudere medewerkers ervaren klachten, waardoor men het werk niet meer aan kan.
De vergrijzing heeft niet alleen grote invloed op het kostenniveau en het personeelsbeleid, maar ook op de werkwijze, de besturing, de structuur en de cultuur van organisaties. 'Wie dan leeft, wie dan zorgt' is nu nog het adagium. Maar wie een beetje oplet op de werkvloer, ziet dat de vergrijzing al lang begonnen is.
Er zijn drie uitdagingen die voor alle organisaties relevant zijn: hoe behouden we grijze experts (55-70 jaar), hoe bieden we voldoende ruimte aan jonge honden (20-40 jaar) en hoe motiveren we ervaren medewerkers (40-55 jaar)? Het gaat dus niet alleen om de oudere medewerkers maar om alle levensfasen.