Wat ik me herinner van de eerste keer dat ik het boek las, ik moet dertien of veertien zijn geweest, zijn de tranen. Wat heb ik gehuild bij dit boek. Terugdenkend aan Love story herinnerde ik me dramatiek en diep verdriet. Je liefste op haar 24ste verliezen aan kanker, het is niet niks. Nu ik het voor de tweede keer oppakte, las ik iets heel anders. Wat is dat toch interessant: dertig jaar ouder en je blik op de wereld is volledig gekanteld. Ik las een zeer humorvol boek. Geschreven met grote vaart en een reusachtige levensvreugde. Over een heerlijke liefde tussen twee tegenpolen. Hij een 'preppy' uit een miljonairsgeslacht, een corpsbal, maar wel van het goede soort. Zij de dochter van een Italiaanse bakker. Wat een leuk kind. Papa Pokerface Het zijn de jaren zestig en zij geeft haar corpsbal goed van katoen. Hij is óók grappig. De dialogen die hij voert met zijn vader: hilarisch. Oliver heeft een hekel aan zijn vader. Hij noemt hem 'pokerface'. Oliver meent dat hij louter bestaat om de familie-eer hoog te houden en uitmuntend te presteren, zoals zijn voorvaderen deden. Ouders als blokken beton Prachtige scène: als Oliver Jenny meeneemt naar 'huis' en die ouders daar als blokken beton opzitten en keutelgesprekjes voeren. Oliver wordt onterfd als hij met haar trouwt en het stel leeft een paar jaar in diepe armoede. Dan keert het tij: Oliver studeert summa cum laude af als jurist en bedrijven vechten om hem. Nú breken de gouden tijden aan, nu gaan ze een baby maken. En dan, dan slaat het noodlot toe. Het jubelt en het juicht Ik wilde het niet lezen. Ik hoopte het hele boek lang dat het niet waar zou zijn, dat deze nieuwe uitgave misschien een ánder einde zou hebben. Ik huilde minder hard dan dertig jaar geleden, maar zat wel met een enorme klont in mijn maag. Het is een mooi boekje. Kort en puntig geschreven en racend door de tijd. Het jubelt en het juicht en daarna trekt het je naar de bodem van de put. Met recht een klassieker. Ik geef een 9.