Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. 'Het is hier verschrikkelijk,' zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: 'Je kan beter mijn kop inslaan.' 'Dan moet ik naar de gevangenis, ma.' 'Dat is waar,' zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook: peinzen, peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.
Al drie jaar verzorgt Hugo Borst zijn moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak tragikomische wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest en de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon.
Recensies
De bekende schrijver, columnist en journalist (1962) beschrijft zijn ervaringen met zijn sinds enkele jaren dementerende moeder. Eerst woonde ze nog in haar eigen flatje, later ging zij naar een verpleeghuis. Raak en herkenbaar bespreekt hij in columnachtige stukken wat hij meemaakt, ziet en denkt. Hij beschrijft daarbij bijvoorbeeld ook - eerlijk en in open taal - eigen jeugd- en jongemannenherinneringen. Dit maakt de weg vrij - ook voor de lezer - voor een even open en tegelijk respectvolle bespreking van verpleeghuisaangelegenheden die normaal achter gesloten deuren lijken te moeten blijven. Dit alles geeft het boek een nuchtere natuurlijkheid, die soms ontroert of geestig is. Dit geïllustreerde boek - dat in meerdere media al direct na verschijnen ruime aandacht kreeg - geeft in woorden en beelden aan wat er zoal kan gebeuren met zeer betrokkenen hoofdrolspelers in het ingrijpende proces dat dementeren heet. Een prachtig portret van zoon en moeder.
Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. 'Het is hier verschrikkelijk,' zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: 'Je kan beter mijn kop inslaan.' 'Dan moet ik naar de gevangenis, ma.' 'Dat is waar,' zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook: peinzen, peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.
Al drie jaar verzorgt Hugo Borst zijn moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak tragikomische wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest en de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon.
Recensies
De bekende schrijver, columnist en journalist (1962) beschrijft zijn ervaringen met zijn sinds enkele jaren dementerende moeder. Eerst woonde ze nog in haar eigen flatje, later ging zij naar een verpleeghuis. Raak en herkenbaar bespreekt hij in columnachtige stukken wat hij meemaakt, ziet en denkt. Hij beschrijft daarbij bijvoorbeeld ook - eerlijk en in open taal - eigen jeugd- en jongemannenherinneringen. Dit maakt de weg vrij - ook voor de lezer - voor een even open en tegelijk respectvolle bespreking van verpleeghuisaangelegenheden die normaal achter gesloten deuren lijken te moeten blijven. Dit alles geeft het boek een nuchtere natuurlijkheid, die soms ontroert of geestig is. Dit geïllustreerde boek - dat in meerdere media al direct na verschijnen ruime aandacht kreeg - geeft in woorden en beelden aan wat er zoal kan gebeuren met zeer betrokkenen hoofdrolspelers in het ingrijpende proces dat dementeren heet. Een prachtig portret van zoon en moeder.
NSTC 100032825 · CB-relatie 9479591 · Bijgewerkt 6 augustus 2026
Cookies voor statistiek We meten anoniem hoe de site gebruikt wordt om zoeken te verbeteren. Zonder toestemming meten we alleen geaggregeerd, zonder cookies.
