Paul Celan gaat als overlever van de Holocaust moreel en talig tot het uiterste. Zijn poëzie reikt naar wat zich 'voorbij' de taal bevindt: een wereld lang voor of ver voorbij de mensen, een spreken vanuit het eigen dood­-zijn. De gedichten van Paul Celan in deze bundel stonden centraal tijdens de creatie van de theatervoorstelling Matisklo. Bosse Provoost zoekt daarin met vijf andere theatermakers naar de limieten van het uitspreekbare en afbeeldbare aan de hand van de gedichten, kostuums die een mens opslokken en hoopjes bezielde materie.