Na een leven van opeenvolgende tegenslagen en ellende, jeugdhuis in, jeugdhuis uit, van pleeggezin naar pleeggezin, van gevangenis naar gevangenis is het me eindelijk gelukt mijn leven op orde te krijgen. Dat is niet in het minst gelukt door mensen die ondanks alles toch van mij hielden, en zeker niet in de laatste plaats mijn lieve vriendin Anneke.Ik schreef gedichten waarin de lezer mijn grote verdriet herkende en toen mijn boek ‘Mijn moeder was een hoer’. Niet iedereen kon begrijpen waarom ik zo een harde titel gebruikte, maar het was de waarheid en ook de belangrijkste reden dat ik zo verdwaald was in het leven. Een kind heeft nu eenmaal sturing nodig, een basis waar hij op terug kan vallen.Toen ik trouwde en een kind kreeg was mijn huwelijk al aan het wankelen. De dochter die ik kreeg en waar ik stapelgek op was werd van mij weggehouden. Zelfs kreeg ik via allerlei achterbakse streken de meest slechte berichten door. Mijn leven leek voor de zoveelste keer in elkaar te storten.Maar… het leven zou het leven niet zijn als het telkens opnieuw kan zorgen voor verrassingen. Over die verrassing schrijf ik in mijn boek als aanvulling op wat ik reeds geschreven heb.