Pauline Sinnema was journaliste bij het Parool en schreef in de jaren negentig columns voor Opzij. Zij beschrijft haar ervaringen als mentor van de twaalfjarige Abdel, een jongen met van oorsprong Marokkaanse ouders met vijf kinderen. Vader is werkloos en spreekt gebrekkig Nederlands. Moeder is Importbruid, spreekt amper Nederlands. Frustraties: vader die Abdel links laat liggen, niet wil laten sporten, geen ouderavonden bezoekt en soms onfatsoenlijk is naar haar als mentor. Een werkloze vader, zonder ambities om te veranderen, die zich afzet tegen de Nederlandse samenleving; een slecht rolmodel. Moeder die part noch deel heeft aan de opvoeding. Kritiek op school die de leraar wiskunde een jaar lang niet vervangt en geen maatwerk levert. Toch zijn er momenten van hoop: Abdel die beter kan op het vmbo en soms goede cijfers haalt, vader die een beetje belangstelling toont, een leraar met verstand van kinderen in de knel. Abdel worstelt met taalachterstand, maar ook met sociale codes: afspraken nakomen, iemand aanspreken, man-vrouwverhoudingen. Een somber kritisch beeld van een veel te soft integratiebeleid. Die kritische toon gaat samen met 'n grote betrokkenheid bij haar pupil; het kijkje in de keuken thuis en op school. Dat maakt het boek zo interessant voor een groot publiek.