Den Haag gedijt ook achter de IJssel Dit wordt een positieve boekbespreking en dat is een probleem. Marcel Verreck, de auteur van Moordopera is een medewerker van Den Haag Centraal en ik ben dat ook. De ene medewerker die een boek van de andere medewerker prijst: dat deugt natuurlijk niet helemaal. Maar ik doe het toch. Met Moordopera neemt Verreck het stokje over van Almar Otten, die de eerste vier delen schreef van de serie De zeven Deventer moordzaken. Verreck heeft een nieuwe hoofdpersoon geïntroduceerd en geeft daarmee een nieuwe zwiep aan de serie. Het draait nu allemaal om de jonge Martin Taal, een rasechte Hagenaar cq. Hagenees, die zich vanwege de liefde voor een Sallandse schone in de provincie heeft gevestigd. Hij is rechercheur bij de Deventer politie. Hij krijgt te maken met een tamelijk raadselachtige moord. Tijdens de jaarlijkse Deventer badkuiprace wordt één van de deelnemers vermoord. Dat wil zeggen, hij komt als lijk over de finish, halfzittend, halfliggend in zijn badkuip, met een kogel in zijn hoofd. Iemand heeft hem onderweg doodgeschoten, maar wie? Aan Martin Taal de opdracht om daar achter te komen en dat valt nog niet mee. Het onderzoek gaat alle kanten op. Het slachtoffer was de eigenaar van de plaatselijke molen die aan de rivier staat. Hij is een eenvoudige, stille en teruggetrokken man. Zit zijn echtgenote achter de moord, een vrouw met een heel ander temperament, een dure kledingsmaak en veel schulden? Is er een verband met de illegale giflozingen die in de buurt van de molen hebben plaatsgevonden? Of heeft het ermee te maken dat de man weigert zijn molen te verkopen? Er zijn namelijk plannen om in dat gebied de rivier de ruimte te geven om af en toe over te stromen. Het aantal mogelijkheden breidt zich alleen maar uit, tot frustratie van Taal en zijn collega's. Het is alsof hij een speurtocht loopt waarbij aan elke struik een lintje hangt. Een jonge, overijverige journalist zet hem in de plaatselijke krant neer als een arrogante, stadse rechercheur die ondanks zijn kapsones geen steek verder komt met zijn onderzoek. En in dat laatste lijkt hij ook wel een beetje gelijk te hebben. Om de boel nog gecompliceerder te maken valt er nog een dode, en wel in een openbaar urinoir, een gevaarte dat buiten uitgaanstijden in de straat verzinkt en in dit geval een dronken man heeft doodgedrukt. Straatopera Verreck slaagt erin om (bijna) alle lijnen die hij uitzet aan het einde keurig aan elkaar te knopen. Op tweederde van het boek lijkt de zaak opgelost. Maar dan komt er nog een deel, waarin die uitkomst op losse schroeven wordt gezet. Er wordt aan een zogenaamde 'straatopera' gewerkt in de stad. Een project van een stel vage kunstenaars die samen met lokale zangers en acteurs een grootscheepse productie van de grond proberen te krijgen. Er is dus veel kinnesinee over wie er mee mag doen en wie niet en wie welke rol krijgt. Het aardige is dat deze opera, getiteld 'Molen, Wind en Water', daadwerkelijk in voorbereiding is. Najaar 2013 zal deze opgevoerd worden in Deventer en nog veel andere plaatsen. De auteur van het libretto is...Marcel Verreck die op handige wijze twee projecten in elkaar heeft geschoven. Een roman en een opera. Hij is dus zelf één van de schimmige kunstenaars die hij in het boek opvoert. Het boek is in ieder geval al geslaagd. Moordopera is een erg vlot leesbare misdaadroman zonder al te veel pretenties. Het is wel duidelijk dat Verreck Deventer op z'n duimpje kent en een kenner is van de plaatselijke horeca. De dialogen zijn rap en levensecht. Er wordt gelukkig niet alleen maar over motieven en alibi's gepraat; er is ook ruimte voor het nodige gezwam en geouwehoer. Martin Taal blijkt uiteindelijk zijn vader, ook politieman, nodig te hebben om de zaak tot een goed einde te brengen. Zijn eigen zoontje, Dennis van twee, komt ook vaak ter sprake. Verreck lijkt met Moordopera óók een boek over vader-zoon relaties geschreven te hebben. Niks sentimenteels hoor, gewoon met een hoop Haagse bravoure: 'Hoe is het met de kleine Dennis?'vraagt Taal senior aan de telefoon aan zijn zoon. 'Geweldig, pa! 't Klepje blijft maar open gaan. En hij schijt als een reiger!' 'Goed zo, dat is het Haagse bloed.' 'Nou, ze kunnen hier anders ook goed gieren hoor.'

Hagenees Marcel Verreck neemt het stokje over van Deventenaar Almar Otten en schrijft nummer vijf van de 'De zeven Deventer moordzaken. Bij de politie van Deventer is nieuweling inspecteur Martin Taal een prima aanwinst. Taal is, net als de schrijver, een Hagenees en hij is zijn geliefde Tanja gevolgd naar Deventer. Tanja en Martin zitten elkaar voortdurend te stangen over beider dialect. Daar komt Verrecks achtergrond als cabaretier duidelijk naar voren. Gewaardeerd met 3 sterren.