Aan vernieuwingspogingen is in het onderwijs de laatste jaren geen gebrek, in tegendeel. De klacht is niet dat er in het onderwijs niets verandert, maar dat de veranderingen elkaar te snel opvolgen. De ene vernieuwing is nog maar nauwelijks tot een goed einde gebracht of de volgende klopt al aan de deur. Op veel plaatsen in het onderwijs is 1 wens zeer populair: mag het eens een paar jaar gewoon hetzelfde blijven. Maar jammer of niet, onderwijsvernieuwing valt niet tegen te houden, ook al verzetten medewerkers zich ertegen. Tegelijkertijd blijkt onderwijsvernieuwing niet zo eenvoudig te zijn als wel eens wordt gedacht. Het overstappen op een nieuwe onderwijsvorm mag vernieuwend lijken, maar is dat niet of nauwelijks.

Docenten een training zelfstandig leren of een studiedag competentiegericht onderwijs aanbieden, leidt niet tot ander onderwijs, daar is beduidend meer voor nodig. Invoeren van de informatie– en communicatietechnologie levert geen onderwijsvernieuwing op. Wanneer dan wel? Daarover gaat het boek Morgen doen we het beter: wat houdt onderwijsvernieuwing in, hoe wordt het georganiseerd en uitgevoerd, wie doen eraan mee en wat zijn belangrijke onderdelen ervan.

De auteursopbrengsten van het boek gaan naar een project in Zuid Afrika.