De dood van de kinderloos gebleven stadhouder-koning Willem III in 1702 betekende tevens het einde van de Oranjetak der Nassaus. Willem had zijn Friese familielid, de veertienjarige Johan Willem Friso, aangewezen als zijn dynastieke en politieke erfgenaam, maar daar trok niemand zich iets van aan. Decennialang probeerden de Friese Nassaus hun ambities als erfgenamen van de Oranjes waar te maken.
Gebruikmakend van het concept 'maatschappelijk vermogen' analyseert Marijke Bruggeman eerst de mogelijkheden die de Friese Nassaus gezien hun financiële positie en de sociale en politieke structuur van de Republiek hadden om actie te voeren. Vervolgens laat zij zien welke tactieken de verschillende Nassaus in de praktijk hanteerden om de nalatenschap van Willem III (waaronder het markizaat van Veere en Vlissingen) in handen te krijgen, de generaalsrang te verwerven en hun plaats in de Raad van State veilig te stellen.