Nona Pols (18) neemt je mee in haar jonge leven, getekend door haar depressie, angststoornis enanorexia. Ze vertelt openhartig en onomwonden hoe haar een eetstoornis werd aangepraat en hoehaar zware depressie en fobie steeds onbehandeld bleven. Hoe ze tijdens haar tienerjarenbalanceerde tussen leven en dood.Nona vond veel herkenning en informatie van lotgenoten over anorexia. Het frustreerde haar dat zenergens aanknopingspunten vond over depressie en angst, die voor haar voelden als de échteoorzaak van haar problemen. Ze miste een boek waarmee ze zich kon identificeren en dat heeft zenu zelf geschreven.Dit boek is een weergave van het dagboek dat ze bijhield sinds ze op haar 15e ziek werd,gecombineerd met zelfgeschreven gedichtjes die raken en ontroeren. Zo neemt ze je op een uniekemanier mee in haar zwarte gedachten, heftige gevoelens, gesprekken met familie en professionals enhaar leven in ziekenhuizen en klinieken.Nona laat de lezer voelen hoe haar ziekte jarenlang onbegrepen en dus onbehandeld bleef, maar ookhoe onvoorwaardelijk de liefde tussen haar en haar familie is. Zelfs als ze haar wens voor euthanasie uitspreekt.