'Er zijn al heel wat kinderboeken over dementerende grootouders. Toch is Oma, mag ik mijn pop terug? een aanwinst. Mark Haayema beschrijft het verloop van de ziekte door de ogen van Fien (6). Haar lichtvoetige observaties zijn vaak grappig of ontroerend. Fiens oma woont in een flat, opa 'zit in het fotolijstje op de kast'. Haayema verpakt de omaclichés in geestige zinnen, zodat ze weer fris klinken: "Mijn oma heeft heel veel vel. Veel meer dan eigenlijk op haar hoofd past. Daardoor lijkt ze een beetje verfrommeld. Net een rozijntje dat vroeger een druif was." Oma's tanden 'slapen in een glas water' en het ruikt bij haar 'precies zoals bij ons op zolder'. Een mooi gegeven is dat oma dol is op Fiens pop. Ze vraagt of die bij haar mag logeren en houdt 'm op schoot. Fien staat dat met gemengde gevoelens toe. Ze wil lief zijn voor oma, maar het is wel háár pop."