Kim wordt al op jonge leeftijd geconfronteerd met de ziekte van Crohn. Haar boek is dan ook een weerslag van leven met deze chronische ziekte die zeer levensbepalend is voor haar. Het mooie van dit boek is dat het de lezer een inblik geeft in het leven van iemand die een chronische ziekte heeft. Dat men enigszins een idee kan krijgen dat hoewel men misschien aan de buitenkant er goed uit kan zien men toch niet alles kan doen wat de ander graag zou willen of, en dat vooral, wat men zelf zou willen. Kim confronteert ons er mee dat er lijden is in het leven. Lijden waar we niet voor gekozen hebben, maar waar we wel mee moeten leren leven. Zij laat ons duidelijk zien dat er een groot verschil is tussen omgaan, om leren gaan met lijden en lijden creëren. Zij laat ons zien dat men toch een zinvol leven op kan bouwen ondanks dat men beprekt is. En dit geldt voor ieder van ons die beperkt wordt door een chronische ziekte of dit nu lichamelijk of geestelijk is. Leven met een chronische ziekte is niet alleen leren omgaan met beperkende effecten van deze ziekte maar ook met de rationele beperkingen. Vrienden, collega's, werkgevers, familieleden, partners, kinderen, zij zien ons allemaal op een bepaalde wijze en hebben verwachtingen van ons. Verwachtingen waar wij door onze beperkingen de ene dag beter dan de andere dagen aan kunnen voldoen. En soms helemaal niet, wat teleurstellend kan zijn voor de ander en soms/vaak ook niet begrepen wordt. In een vlotte, prettige stijl laat Kim ons kennismaken met haar leven. Zij geeft ons inzicht in hoe zij met beperkingen is omgegaan en hoe dit soms moeilijk kan zijn. Het boek is zeker de moeite waard om te lezen voor die mensen die het moeilijk vinden om om te gaan met hun beperkingen en voor die mensen die moeite hebben met het omgaan met mensen met een beperking.