In Pierre Bayle et Rotterdam - une union paradoxale ou évidente? onderzoekt Caroline Dijk de reden waarom de Franse filosoof Pierre Bayle het Rotterdam uit de zeventiende eeuw als toevluchtsoord verkoos boven alle andere grote steden uit de tolerante Republiek der Nederlanden.De thans vrijwel onbekende Pierre Bayle was in zijn tijd een wereldberoemd polemist die met zijn pen vocht tegen bijgeloof en vooroordeel. Zijn sterk rationalistische hoofdwerk De Dictionnaire Historique et Critique waaraan hij jaren had gesleuteld verscheen in 1679 in Rotterdam. Een alfabetisch naslagwerk naar de stand van zaken in de wetenschappen, voorzien van aanmerkingen en nog eens uitgebreid met kritische noten van de auteur zelf. Dit staaltje boekdrukkunst van het hoogste niveau wordt gezien als een voorloper van de Encyclopédie van Diderot en d'Alembert. Op dit werk berust Bayle's reputatie als een van de grondleggers van de Verlichting. Volgens Voltaire was Bayle 'een van de grootste redenaars van zijn tijd'. De rationalistische denkbeelden die Bayle in de kritieken naar voren brengt, leidde tot veel discussie onder de aanhangers van de verschillende denkstromen uit die tijd en nog steeds. Zijn ideeën over verdraagzaamheid waarbij hij pleit voor volledige tolerantie voor ieders denkbeelden, ook van niet-gelovigen en atheïsten, zijn na vier eeuwen in de uiterst actueel.