Het spanningsveld tussen de toenemende vastlegging van gegevens en privacy bestaat al langer dan de dag van gisteren. Strafvordering moet zijn grenzen hebben, maar er zijn ook uitzonderingen waarbij men een geoorloofde inbreuk moet kunnen maken op de vrijheden van burgers. Het gebruik van nieuwe technologieën in de informatiemaatschappij maakt het moeilijk om te bepalen waar deze grens ligt en leidt bovendien tot nieuwe gevaren.

Over dit boek:
In mei 2013 werd het wetsvoorstel Computercriminaliteit III ter consultatie aangeboden. In het wetsvoorstel worden een aantal nieuwe bevoegdheden besproken die de opsporingsinstanties meer mogelijkheden geven om de computercriminaliteit van tegenwoordig aan te pakken. Van deze bevoegdheden zijn er twee in het bijzonder die zeer ingrijpend zijn voor burgers. Het gaat om de bevoegdheid om op afstand binnen te dringen in computers (het 'terug-hacken') en de bevoegdheid om ook aan de verdachte het bevel te kunnen geven om versleutelde gegevens te ontsleutelen (het decryptiebevel). In deze studie is onderzocht in hoeverre de bestrijding van computercriminaliteit, met de voorgestelde opsporingsbevoegdheden, de daarmee gepaard gaande beperking van het privacyrecht en andere fundamentele rechten van burgers rechtvaardigt. Door het normatieve kader van de grondrechten van burgers te schetsen, is aan de hand van het EVRM en Europese jurisprudentie gekeken in hoeverre de beperking van fundamentele rechten gerechtvaardigd kan worden. Daarnaast wordt gekeken of deze bevoegdheden noodzakelijk en effectief zijn voor de handhaving van cybersecurity. Aan de hand van onder andere de Memorie van Toelichting wordt gekeken naar de voorwaarden van de bevoegdheden en de manier waarop ze worden ingezet. Is het mogelijk om met deze nieuwe bevoegdheden de rechtsbescherming en rechtshandhaving in balans te houden?