Yvonne Deinert (1965), is geboren in Amsterdam en woonde daarna op verschillende plekken in Nederland. Yvonne heeft zelf altijd veel gelezen, alleen in haar studietijd waren er andere dingen die haar aandacht trokken en verdween de zin in lezen. Tegenwoordig leest ze weer regelmatig, al is het soms lastig om de tijd ervoor te vinden. Zelf vindt ze het heerlijk om te verdwijnen in de hoofden van de personages van het boek. Dit is ook terug te vinden in haar eigen verhalen. Yvonne schrijft verhalen voor kinderen, jeugd en een enkele keer voor volwassenen. In mei 2014 debuteerde Yvonne bij LetterRijn met haar eerste Young Adult, Het midden van nergens.Het Leesbureau plaatste Het midden van nergens op een alternatieve lijst voor de Jonge Jury voor VMBO'ers en Superboek bracht het uit als luisterboek. Rauw is haar tweede Young Adult. Bram is een negentienjarige jongen die druk is met school, de sportschool, zijn vrienden en vriendin. Een prima leven totdat een dramatische gebeurtenis alles op zijn kop zet. Zijn leven is veranderd en hij heeft nog weinig plezier in de dingen die hij altijd deed. Hij moet door, maar alles wordt overheerst door woede, twijfels en verdriet. Bram vindt het wel eens moeilijk om te kiezen tussen zijn sporten en zijn vriendin. Als hij op een avond liever wil gaan sporten dan met zijn vriendin Iris naar de film, vraagt hij zijn tweelingbroer Tim zijn plaats in te nemen. Als hij van te voren had geweten wat er stond te gebeuren had hij dit nooit gedaan. Maar het is niet meer terug te draaien... 'Na de challenge reed ik de straat in en het verbaasde me dat er een politieauto voor de deur stond. Ik zag nog net hoe mam twee agenten binnenliet.' Rauw start met hoofdstuk 0. Cursief geschreven, verteld vanuit Bram zijn context, in de eerste persoon. Een heftig hoofdstuk met een grimmig karakter. Van daaruit lezen we Bram zijn verhaal vanuit de derde persoon. Een verhaal over een jongen die vol zit met schuldgevoelens. Hij is woedend op zichzelf en weet niet hoe hij dit ooit goed kan maken. Kan hij het wel goed maken? Yvonne heeft met Rauw een verhaal geschreven met een heel zwart randje. Er is iets verschrikkelijks gebeurd en nu is het zaak om te proberen daar mee te leven en het een plaats te kunnen geven. De gemoedstoestand van Bram wordt helder beschreven, zijn stemming, verdriet en woede zijn tastbaar opgetekend. Als auteur moet je dan wel over een goed inlevingsvermogen beschikken wil je dit op zo'n overtuigende manier neerzetten. Als lezer begrijp je Bram, en snap je volkomen waarom hij zich zo voelt, en waarom het nu zo moeilijk is om van het leven te genieten. Maar Bram is nog zo jong, hij heeft nog een heel leven voor zich. 'Normaal zou hij gedacht hebben de griep te krijgen, maar dat is het niet. Dit is geen virus. Dit is de dood die in hem kruipt.' Rauw is fictie, maar soms is er tijdens het lezen het gevoel dat het een waargebeurd verhaal is. Het is zo oprecht geschreven dat er een uitermate geloofwaardig beeld wordt geschetst. Yvonne laat hiermee zien dat ze zich in haar personages kan verplaatsen en de gevoelens en gedachten van de personages goed kan verwoorden. Tijdens het lezen komt er snel een verklaring voor de keuze van de titel, dit boek bevat een aangrijpend verhaal met een hele rauwe omlijsting. Rauw geeft een keihard voorbeeld van een verschrikkelijk iets dat iemand kan overkomen, maar daarentegen is het altijd toch weer de moeite waard om door te gaan...

Het leven is voor de negentienjarige Bram dik in orde. Hij is veel in de sportschool te vinden, hij heeft goede vrienden, een leuke vriendin en op school gaat het goed. Totdat .... In een klap alles anders wordt. Tim, de tweelingbroer van Bram komt om het leven en plotsklaps krijgen alles om Bram heen, een rauwe rand. Bram raakt in een periode van rouw. De gruwelijke pijn die dat doet, voel je met hem mee. Daar komt bij dat Bram zich schuldig voelt aan de dood van zijn broer. Waarom dat is lees je in Rauw! "Het huis is leeg. Leger dan leeg. Kouder dan koud. Bram is geneigd de verwarming aan te zetten, hoe belachelijk dat ook is. Bij het vertrek van pap en mam gaf de kamerthermostaat al 24 graden aan. Hij zweet zoals zijn moeder tijdens een opvlieger, maar hij blijft het koud hebben." Yvonne Deinert heeft met 'Rauw' een uiterst realistisch verhaal geschreven. De diep rakende emoties van de jonge Bram heeft zij prachtig beschreven. Dit boek zal veel jong volwassenen bijzonder aanspreken, daar ben ik van overtuigd. Sommige zullen zichzelf er bovendien in herkennen en er troost uit putten. "Nadat ze met elkaar een kop koffie hebben gedronken, haalt pap de asbus uit de kamer van Tim. Het ding zit in een soort wijnfleszak die zo groot is dat er een magnusfles champagne in zou passen." De schrijfstijl van Deinert is goed afgestemd op de doelgroep; Young Adult. Zij heeft zich op alle fronten goed weten te verplaatsen in de denkwijze, het omgaan met emoties en de gedachtegang van jonge mensen. "Bram neemt de plek achter de katheder in en kijkt de zaal in. 'Hallo allemaal. Voor wie het niet weet, ik ben Bram. De broer van Tim. De meesten van jullie weten wie Tim is. Hij is hier niet en toch is hij er. In jullie hoofden en in bijna iedere cel van mijn lichaam. Ik wil jullie allemaal van harte feliciteren." Kortom, 'Rauw' is een treffend boek over diep vallen, opkrabbelen en het leven na een diep verlies toch weer op de rails krijgen. Over de auteur Yvonne Deinert (1965) is adviseur in de gezondheidszorg en auteur, getrouwd en moeder van twee kinderen. Zij volgde een schrijfcursus bij de Vrije Academie in Delft, diverse andere cursussen en neemt al jaren deel aan een schrijfgroep. In mei 2014 debuteerde Yvonne bij LetterRijn met haar eerste Young Adult, 'Het midden van nergens'.

Rauw is een boek dat raakt, mede door de eenvoud ervan. De 19-jarige Bram is een jongen als elke andere. Hij moet eindexamen doen, sport veel, speelt games met zijn vrienden en heeft een leuke vriendin. Dan krijgt zijn tweelingbroer Tim een ongeluk waaraan hij overlijdt. Er breekt een moeilijke periode aan voor Bram, hij mist zijn broer natuurlijk elke dag, maar hij probeert zijn verdriet te rationaliseren door tegen zichzelf te zeggen dat het leven doorgaat. Dan zakt hij voor zijn eindexamen en een onverwachte schouderblessure verpest zijn plannen voor de zomervakantie. Na een wild feestje blijkt hij de nacht doorgebracht te hebben met een meisje die niets weet van Tim's dood en in de veronderstelling verkeert dat Bram Tim is. Deze verwisseling werpt hem volledig terug in zijn verdriet. De avond van het ongeluk hadden Bram en zijn broer een verwisseltruc uitgehaald. Bram zou met zijn vriendin naar de bioscoop gaan, maar wilde ook naar de sportschool voor een challenge. Tim heeft toen zijn plaats ingenomen en heeft dit met zijn dood moeten bekopen. Het schuldgevoel dat Bram hier over heeft neemt nu grote vormen aan en hij kan en wil daar met niemand over praten. Intussen zijn alle vertrouwde mensen uit zijn omgeving min of meer weer over gegaan tot de orde van de dag en Bram voelt zich steeds meer ontheemd naarmate zijn schuldgevoel hem van binnen verteert. Rauw beschrijft een relatief korte periode in het leven van Bram waarin hij de plotselinge dood van zijn tweelingbroer probeert te verwerken. Het verhaal wordt verteld vanuit Bram, in de derde persoon. Dit wordt afgewisseld met stukjes cursieve tekst, waarmee bepaalde herinneringen aan Tim worden aangehaald. Er zijn vele vormen van rouw en Yvonne Deinert beschrijft op een geloofwaardige manier hoe dit kan zijn voor een jongen van negentien. Ze blijft heel dicht bij Bram en zijn gevoelens, waardoor je als lezer zijn ups en downs intens beleeft. Terloops stipt ze ook ingewikkelde vragen aan waar iedereen die van zo dichtbij iemand verliest waarschijnlijk mee worstelt. Heeft Bram nog een broer, is hij zelf nog iemands broer of verdwijnt dit stukje van je identiteit wanneer deze persoon sterft? Zoals Bram zelf opmerkt is rouw erg rauw. "Nu is zijn leven één groot gat, waarin hij alleen maar kan verdwalen". Wat opvalt in Rauw is hoe persoonlijk rouw eigenlijk is. Ondanks het feit dat ook anderen, de ouders van Bram en Tim, ditzelfde verlies dragen rouwen ze niet op dezelfde manier. En hoe moeilijk het kan zijn om juist dan steun bij elkaar te vinden. Soms, zoals in het geval van Bram, lukt het juist iemand van buiten de familie- en vriendenkring om een bron van steun te zijn. Dankzij Tineke kan Bram zich uiteindelijk openstellen, waardoor hij niet alleen kan praten over zijn eigen verdriet, maar ook zijn schuldgevoel bespreekbaar kan maken met zijn ouders. Zijn verlies is daarmee nog lang niet verwerkt, maar hij kan wel weer stappen zetten in de juiste richting. Rauw is een boek dat raakt, mede ook door de eenvoud ervan. Geen diep uitgewerkte personages, geen ellenlange beschrijvingen van verdriet, maar kort en krachtig. Net als vergelijkbare boeken als Daan & Nadia van Esther Walraven en Gebr. van Ted van Lieshout hoort het thuis in elke schoolbibliotheek. Dank jullie wel LetterRijn en Yvonne Deinert dat ik het boek heb mogen lezen, ik had het niet willen missen!

Met de sportschool, school, zijn vrienden en zijn vriendin is het leven van de negentienjarige Bram best oké, tot in een klap alles anders wordt. Sporten, stappen, examens en feesten krijgen ineens een rauwe rand. Maar ondanks zijn woede, twijfels en verdriet gaat hij door. Rauw is een verhaal over verlies en pijn maar vooral over keihard vallen, opstaan en je leven na een heftige gebeurtenis weer op de rails krijgen. Net als in haar debuut Het midden van nergens slaagt Yvonne erin om een realistisch verhaal te schrijven, dat raakt en je lang bijblijft. Dit boek heeft mij geraakt, behoorlijk diep. Wie mij kent zal wel weten waarom. Yvonne Deinert katapulteerde mij als het ware meer dan 40 jaar terug in de tijd toen ikzelf achttien jaar was. Dat zij dit kon heeft veel te maken met het de grote empathie waarmee Deinert dit boek neerschreef. Haarscherp beschrijft zij de gevoelens en interne strijd die een jongeling voert met zichzelf en zijn begripsvolle omgeving na het overlijden van zijn tweelingbroer. Dit haast onmogelijk dramatisch overlijden verscheurt Bram en hij kan niet anders dan op eigen zielskracht terug te vechten. Somtijds lijkt alles wel ietwat 'overdone,' bijwijlen wat puberaal in zijn verwoordingen en dialoog maar waarschijnlijk heeft dit veel te maken met mijn eigen gevorderde leeftijd. Je moet het echter Yvonne Deinert nageven er zullen er weinig zijn die zo dicht bij de leefwereld van de Nederlandse jeugd komen. Nederlands inderdaad want dit verhaal is ontegensprekelijk Nederlands en niet Vlaams. De woordenschat, de dialogen, de settings stralen gewoon die geheel eigen Nederlandse 'recht toe aan' omgangsvormen uit. Maar het is niet alleen een strijd het is ook een verhaal van begrip, vriendschap en liefde, best met een hoog feelgood gehalte achteraf. Ik ben ervan overtuigd dat als jong leesgeweld dit boek leest zij zullen meegezogen worden in deze tornado van gevoelens en emoties om na deze pageturner dichtgeslagen te hebben nog eventjes stil te zullen zitten. Voor mezelf kan ik Yvonne alleen maar bedanken voor de herkenbaarheid.

Genre: Young Adult Uitgever: LetterRijn Het verhaal Met de sportschool, school, zijn vrienden en zijn vriendin is het leven van de negentienjarige Bram best oké, tot in een klap alles anders wordt. Sporten, stappen, examens en feesten krijgen ineens een rauwe rand. Maar ondanks zijn woede, twijfels en verdriet gaat hij door. Rauw is een verhaal over verlies en pijn maar vooral over keihard vallen, opstaan en je leven na een heftige gebeurtenis weer op de rails krijgen. Net als in haar debuut Het midden van nergens slaagt Yvonne erin om een realistisch verhaal te schrijven, dat raakt en je lang bijblijft. Cover Definitieve opmaak Rauw 16-09 Wit, met rode, zwarte en blauwe (verf)spetters. Ook een kladblokvelletje met daarop een schaduwfiguur, een surfer. Eenvoudig en daardoor wel aantrekkelijk. Zou hem in de winkel wel oppakken. Mijn mening Als mijn ereader niet leeg was geweest had ik het boek in 1 ruk uitgelezen. Het verhaal pakte mij direct. Ik leefde mee met de worsteling van Bram. Zijn schuldgevoel, maar vooral het gemis van zijn betere ik, zoals hij het zelf ziet. Het zou makkelijk geweest zijn om Bram volledig te laten ontsporen, maar op 1 keer flink dronken na, gebeurt dat niet. Dat is goed. Voor de hand liggend is niet altijd positief. Juist omdat hij niet ontspoort voel ik nog meer met hem mee. De verschillende fases van rouw worden geloofwaardig beschreven. Ook de impact op een gezin als er plotseling iemand komt te overlijden is geloofwaardig. Het afstand nemen, gewild of niet, van elkaar, omdat de pijn van het verdriet te groot, te veel is. Wat ik mooi vind is de dubbele betekenis van het woord rauw. Want rouw kan behoorlijk rauw zijn. Zoals het ook bij Bram is. Ik vond het jammer dat het boek uit was, ik had nog wel langer met Bram mee willen (be)leven. Aan de andere was het verhaal wel goed afgerond. 4 sterren

Een prachtig boek met harde cover met een in het oog springende tekening op de voorkant, dit zijn we gewend van LetterRijn. Originele omslagen en prachtige hard covers Yvonne Deinert vertelt het verhaal van Bram en schuld gevoelens. Vanaf het eerste moment heb je als lezer medelijden met de negentienjarige jongen, welke net als elke YA wel eens ergens onderuit wil komen, alles is belangrijk en je wilt niets missen. Herkenbaar zeker als je zelf kinderen hebt in die leeftijd, en om eerlijk te zijn ook herkenbaar bij je zelf.... Een beslissing van twee broers welke heel anders afloopt als ze hadden gehoopt. Bram pakt daarna zijn leven weer op. Maar hun kun je na zo`n verlies je leven weer oppakken? Zonder schuldgevoel, zonder verdriet niets is ooit meer het zelfde. "Zal ooit het moment komen dat wij ook weer zo zorgeloos rondfladderen?" Yvonne heeft een aangrijpend onderwerp aangesneden in Rauw, een onderwerp waar helaas veel jongeren mee te maken krijgen. Hoe mooi is het, dat zoiets in een boek wordt beschreven, ik wilde dat er zulke open boeken waren toen ik die leeftijd had. Tegenwoordig zijn er met de YA boeken meer en meer onderwerpen open geworden. Persoonlijk vind ik dit een heel goede ontwikkeling en nu maar hopen dat er ook meer gelezen gaat worden. Yvonne weet in Rauw het rouwproces goed te beschrijven, ze raakt me door haar pure schrijfstijl. Het proces van Bram is herkenbaar en heel goed en duidelijk verwoord. De tweestrijd, het verdriet en het schuldgevoel staan centraal in Rauw. Rauw is een prachtige YA, over een gevoelig onderwerp wat puur, open en eerlijk beschreven is. Een aanrader voor de jeugd, welke kampt met verdriet maar ook voor de jeugd om meer begrip te krijgen voor anderen. 4 sterren

In Rauw volgen we de negentienjarige Bram. Samen met zijn tweelingbroer Tim haalt hij wel eens een verwisseltruc uit. Zo gaat het ook op de avond dat Brams vriendinnetje naar de film wil, maar Bram een belangrijke challenge heeft in de sportschool. Tim gaat in zijn plaats naar de bioscoop en krijgt een vreselijk ongeluk waarna hij overlijdt. Bram wordt overmand door schuldgevoelens en verdriet. Hij had op die plaats moeten zitten! Hij is degene die dood had moeten gaan! Bram weet zich geen raad met zijn gevoelens. Hij voelt zich ontzettend eenzaam en probeert op alle mogelijke en onmogelijke manieren zijn pijn te verlichten. Stilaan sluit Bram zich af voor alles en iedereen. Hij wilt met niemand nog over Tim praten en voelt zich eigenlijk nog het best bij Tien, een meisje dat hij pas leerde kennen na Tims overlijden. Bij haar is hij Bram, niet het overgebleven deel van een tweeling. Yvonne Deinert, die we nog kennen van het geslaagde YA-debuut Het midden van nergens, heeft met Rauw een realistisch boek geschreven over rouw bij jongeren. Dat is geen sinecure, maar de schrijfster slaagt hier wonderwel in. De manier waarop Bram wordt neergezet getuigt van een bijzonder inlevingsvermogen. Zijn gevoelens zijn heel intens en komen hard aan. Brams verhaal wordt afgewisseld met cursieve stukjes herinneringen aan Tim. Daardoor leer je hem ook beter kennen. Op een bevattelijke manier schrijft Yvonne Deinert over de verschillende manieren waarop mensen met rouw omgaan, over hoe persoonlijk rouw eigenlijk is. Bram, zijn ouders, zijn vrienden en ondertussen ex-vriendinnetje gaan allemaal anders om met hun verdriet en daar is niks mis mee. Ook schenkt ze aandacht aan bepaalde vragen die verlies met zich meebrengt, bijvoorbeeld wat je zegt als ze je vragen hoeveel broers en zussen je hebt. Rauw is een treffend, realistisch verhaal over rouw bij jongeren. Een boek dat thuishoort in iedere schoolbibliotheek. Ik ben er namelijk zeker van dat het veel lezers kan helpen. Niet alleen als je zelf iemand verliest, maar ook wanneer het iemand in je omgeving overkomt.

"De lente begon slecht." Met deze zin vangt Rauw aan; een pijnlijk verhaal met een rauw randje, maar ook een liefdevol kantje. Voor mij was het eerst nogal moeilijk om in het verhaal te komen. De schrijfstijl van de auteur is toch dat beetje anders, waardoor ik tijdens het lezen het gevoel kreeg toch echt 'buiten' het verhaal te staan. De emoties leken nogal oppervlakkig, de gebeurtenissen vrij snel. Maar daar kwam al gauw verandering in doordat het hele verhaal zich in die vorm afspeelt. Al snel raak je gewend aan de stijl, die iets afstandelijker overkomt - dit misschien doordat het boek in de derde persoon is geschreven. Tijdens het lezen ontwikkelt die manier van schrijven zich tot iets vertrouwds, waardoor je je wél beter leert inleven in het leven van Bram. De beeldspraak, die soms voorkomt in het verhaal, is prachtig. Vaak erg simpel of kort, maar toch met een duidelijke, hartverscheurende boodschap. De gebeurtenissen zijn vrij kort - we komen veel witregels tegen - en zoals ik al liet vallen, leest dat in het begin een beetje vreemd, maar het krijgt al snel zijn charmes. Zo vind ik het boek erdoor echter en puurder overkomen, zodat je het verdriet en de radeloosheid van Bram erin terugziet. Je lijkt zijn leven in flitsen en flarden te volgen en vooral de trieste zijde, die hij probeert te verbergen, komt hierdoor mooi tot uiting. Het boek leest vlot en makkelijk weg en je bent de iets meer dan 130 pagina's snel door, al vind ik dat zeker geen negatief punt. Voor mij was het verhaal ook echt áf. Je merkte gewoon op dat er iets veranderd was in Bram en meer woorden hoefden er niet aal vuil gemaakt te worden. Het voelde goed om zo te eindigen en ondanks het geringere aantal pagina's had ik het gevoel toch een veel dikker te hebben gelezen. Ik was iets minder voor de lay-out van het boek. De cover is echt leuk - zeker die surfer in waterverf - maar ik vind hem net ietsje te druk. Het lettertype kon me wel bekoren, al had ik liever een duidelijkere inspring gezien. Soms leek het nogal een grote blok tekst en niet iedereen vind dat geweldig om te lezen, máár dit neemt niet weg dat het verhaal op zich wél prachtig was! Ik kan concluderen dat ik zeker meer boeken wil lezen van Uitgeverij LetterRijn. Yvonne Deinart zet met Rauw een hartverscheurend en pijnlijk boek neer met een rauw randje, maar ook een liefdevol kantje.

Het leven van Bram staat plots op zijn kop als zijn tweelingbroer Tim overlijdt. Niet aan een ernstige ziekte, maar aan een verschrikkelijk ongeluk op de plek waar Bram eigenlijk had moeten zitten. Hij voelt zich schuldig, alleen gelaten en probeert tegelijkertijd te snel zijn leven weer op de pakken. Bram doet zijn best, maar als hij zakt voor zijn examen en kampt met een schouderblessure, zit hij er pas echt doorheen. Op een feest ontmoet hij een meisje, maar die weet niets van het ongeluk en ze verwisselt Bram met zijn broer. Bram weet niet wat hij moet doen. Ik heb dit boek gekregen van de uitgeverij. Dit beïnvloedt mijn mening niet. Realistisch verhaal Rauw is van begin tot eind een realistisch verhaal. Rouwen is van alle tijden en om dat op jonge leeftijd mee te maken, kan een grote impact hebben op je leven. Bram zit er middenin. Met maar 135 pagina's is het geen dik boek, maar het heeft precies het juiste aantal bladzijdes. Rauw hoeft niet snel afgelopen te zijn, want dat kan rouwen ook niet meteen. Toch wordt in Rauw op een simpele, maar duidelijk manier verteld welke fases van rouw er zijn en welke dingen je op dat moment als tweelingbroer kan meemaken, Mensen die het niet weten, je in de war halen met de persoon aan wie je niet dagelijks wil denken en alle andere moeilijkheden. Verlies is namelijk niet makkelijk. Inlevingsvermogen Ondanks dat Rauw een Young Adult is, heeft de schrijfster Yvonne zich goed in weten te leven in Brams leven. Als lezer begrijp je hem ook volledig. De fases die hij doormaakt, de moeilijkheden die hij meemaakt nu hij zijn tweelingbroer is verloren en waarom hij niet altijd van het leven kan genieten. Je hoeft hiervoor niet iemand verloren te hebben: het verhaal is op zo'n manier geschreven dat je je volledig kan inleven. Bram is jong, nog een puber, en hij heeft een leven voor zich, maar dit zou de moeilijkste fase van zijn leven kunnen zijn. "Vanaf vandaag kijk ik alleen vooruit,' zegt Bram, misschien wel meer om zichzelf dan om zijn moeder te overtuigen." Lay-out Ik was niet bekend met de boeken van Yvonne (of de uitgeverij LetterRijn). Het enige wat mij stoorde aan de manier van lezen van Rauw, waren de gaten die in het verhaal zaten. Dit heeft niets met het verhaal te maken, maar meer met de keuze van de lay-out van het boek. De tekst was niet uitgelijnd, waardoor sommige zinnen langer waren dan andere. Dat doet een klein beetje af van de manier hoe je leest. Er zitten namelijk gaten in, waardoor uitlijnen er beter uit had gezien. De rector trekt wit weg, hij hapt naar lucht. 'Sorry. O, wat erg, sorry. Een grotere fout kon ik niet maken. Bram, ik bedoel natuurlijk Bram. Natuurlijk bedoel ik Bram. Sorry jongen. Echt, mijn verontschuldiging, dit had niet mogen gebeuren. Conclusie Concluderend is Rauw echt een realistisch en eerlijk boek. Je kijkt echt mee hoe een jonge jongen omgaat met het verlies van zijn tweelingbroer. Iemand verlies en rouwen is niet makkelijk en toch is er in elke tunnel een streepje licht te zien: het wordt minder naarmate de tijd strekt. En ondanks het kleine puntje kritiek over de lay-out vind ik Rauw een boek dat iedereen gelezen zou moeten hebben. Ik wil Uitgeverij LetterRijn heel erg bedanken voor het recensie-exemplaar. Zoals ik net al zei, was ik nog niet bekend met deze uitgeverij, maar Rauw heeft mij sowieso positief verrast.

In 2014 las ik Het Midden van Nergens Yvonne Deinert, nu, tweeënhalf jaar later, was het tijd voor Rauw. Waar gaat het boek over: Bram heeft het altijd druk. Te druk zelfs om met zijn vriendin Iris af te spreken. Daar is Iris niet zo blij mee. Het komt dan ook goed uit als de tweelingbroer van Bram, Tim, wel even zijn stand-in wil zijn en Iris mee uit neemt. De jongens staan samen voor de spiegel om te kijken of ze wel genoeg op elkaar lijken. Niet wetende dat dit de laatste keer is dat ze elkaar zien. Niets zal ooit weer hetzelfde zijn. "Tim trok zich nooit iets van mij aan, hij deed gewoon wat hij wilde. En toch bleven we één, of op z'n minst twee van bijna dezelfde." (blz. 59) Mijn mening: Rauw is een erg heftig en emotioneel verhaal. Ik heb het met een brok in mijn keel gelezen. Gelijk vanaf de proloog wordt je het verhaal in gelanceerd Yvonne Deinert is er goed in geslaagd om zich in te leven in de belevingswereld van een 19-jarige jongen. Zowel van afstand (personaal vertelperspectief) als in de ik-vorm van Bram. Het rouwproces waar Bram doorheen gaat, zijn gemis en dat van zijn ouders, is bijna tastbaar. Ik kan me zo voorstellen dat dit boek voor iemand die met een dergelijk verlies als dat van Bram te maken gehad heeft, te heftig kan zijn. De titel past perfect bij het verhaal. Het verhaal is rauw en laat een rauw gevoel achter. "Shit, Tim, ik mis je zo fokking vaak. Waarom? Waarom? Waarom kan niemand me vertellen waarom?"

Hij zou dood moeten zijn. Hij en niet zijn broer Tim. Hadden ze maar nooit geruild. Was hij maar gewoon eerlijk tegen zijn vriendin Iris geweest. Maar nee, hij durfde Iris niet te vertellen dat hij per se naar de challenge op de sportschool wilde. Daar had hij immers acht weken keihard voor getraind. In plaats daarvan beloofde hij zijn mopperende vriendin met haar naar de bioscoop te gaan. Daarna haalde hij Tim over in zijn plaats met Iris op stap te gaan. Omdat hij een lafaard was, zat Tim op de bioscoopstoel die eigenlijk voor hem, Bram, bestemd was. Omdat hij Iris de waarheid niet durfde te vertellen, viel de geluidsbox op het hoofd van Tim en niet op het zijne. Hij had dood moeten zijn, niet Tim. Bram heeft het moeilijk met het verlies van zijn broer. Tim en hij waren een eeneiige tweeling. Hoewel hun ouders hen altijd gestimuleerd hadden een eigen leven te leiden, voelt het toch of de helft van Bram verdwenen is. Zonder Tim is hij gewoonweg niet compleet. Daarnaast is het schuldgevoel overweldigend. Tim was nog maar negentien jaar oud. Hoewel niemand hem de schuld van het ongeluk geeft, blijft Bram zichzelf verwijten maken. De relatie met Iris is voorbij. Uiteraard is ze kwaad dat hij haar voorgelogen heeft. Het maakt niet uit. Bram wil Iris niet meer zien. Ze herinnert hem alleen maar aan de dag dat hij Tim verloor. Zijn ouders denken er echter anders over. Zij nodigen Iris steeds bij hen thuis uit omdat ze bij Tim was toen het ongeluk gebeurde. Bram moet verder met zijn leven, maar hoe? Hij hoop dat hij wordt toegelaten op de sportacademie maar dan moet hij wel eerst voor zijn eindexamen slagen. Hoe moet hij alle examenstof in vredesnaam in zijn hoofd stampen? Daar is helemaal geen plek voor. Het immense schuldgevoel neemt alle plek in. Brams vrienden proberen hem te steunen maar ze weten niet goed wat ze moeten doen. Moeten ze Bram juist op sleeptouw nemen of hem met rust laten? Daarnaast gaat hun leven gewoon door. Brams bestaan is in duigen gevallen maar zijn vrienden zijn nog altijd vrolijke tieners die van gamen, stappen en een borreltje houden. Voor hun is het leven een groot feest. Voor Bram niet meer. Bram probeert er het beste van te maken. Hij laat zich meeslepen, drinkt te veel en belandt zelfs zomaar met een onbekend meisje in bed. Tenminste, dat beweert zij. Bram kan zich tot zijn grote schaamte niks meer van die bewuste nacht herinneren. Wat heeft hij gedaan? Bram is helemaal niet zo. Tim wel, die had vriendinnen bij de vleet. Maar Bram is Tim niet. En toch ook weer wel. Het is allemaal zo verwarrend. Hoe moet Bram verder met zijn leven als de helft van zijn leven ontbreekt? Gelukkig ontmoet hij Tien. Ze werkt in een cafeetje waar hij normaal gesproken nooit komt. Er komen nauwelijks jongeren, alleen wat stamgasten. Tien is van zijn leeftijd. Het café is van haar vader. Met haar kan hij eindelijk gewoon praten. Ze weet niet dat hij een broer had. Ze weet niet dat zijn hele leven in puin ligt. Als hij bij Tien is, voelt hij zich weer even een doodnormale tienerjongen. Toch zal hij haar de waarheid moeten vertellen. Bram vindt haar leuk en een vriendschap, of misschien zelfs een relatie, kan niet op leugens gebaseerd zijn. Bovendien is Tien nieuwsgierig naar zijn vrienden. Opnieuw heeft Bram het gevoel dat hij vastloopt. Hij wil Tien niet kwijt maar hij wil ook zo graag even het inktzwarte gevoel van het verlies van zich afschudden. Hij wil Bram zijn en niet Bram zonder Tim. In Rauw vertelt Yvonne Deinert heel invoelend hoe verwarrend het is voor een tiener om zoiets vreselijks mee te maken. Natuurlijk zijn ook Brams ouders intens verdrietig. Ook hun verdriet komt aan bod maar in deze young adult-roman draait het vooral om Brams gevoelens. Het begin van het boek is een beetje verwarrend. Wat gebeurt er nu eigenlijk precies? Gelukkig wordt al snel duidelijk wat er aan de hand is. De schrijfstijl van Yvonne Deinert is vrij eenvoudig en er staan veel dialogen in het boek. Het duurde even voor ik het personage Bram kon doorgronden. Het verhaal blijft lange tijd wat stijfjes maar uiteindelijk opent Bram toch zijn hart voor de lezer. Bram kan zijn emoties immers pas met de lezer delen op het moment dat hij ze zelf begrijpt. Uiteindelijk biedt het verhaal, samen met de smaakvolle cover, een mooi compleet geheel.

Ik had tot dit boek nog niet gehoord van de schrijfster, maar toen ik op Twitter een tweet voorbij zag komen dat de uitgever nog mensen kon gebruiken die willen recenseren was ik wel geïnteresseerd. En die interesse steeg toen ik zag waar het boek over ging. Tja, dat klonk als een boek dat perfect voor mij was. En dat was het uiteindelijk dus ook. Het heeft even geduurd voordat ik deze begon te lezen (want ook al had ik wat meer leestijd door ziekte, ik wilde toch wat beterder zijn voordat ik begon te lezen, ik moet er met mijn hoofd wel 90-100% bij zijn immers), maar daarna kon ik hem niet meer loslaten. Nou ja, ik moest wel, iets met eten, leven, en ook slapen, maar als die dingen er even niet waren was ik zeker gewoon doorgegaan. Het boek gaat over Bram. Bram heeft net zijn tweelingsbroer Tim verloren door een heftig ongeluk. Nou is dat al reden voor veel verdriet, maar het is nog een groter verdriet als je leest dat Tim en Bram met elkaar hadden afgesproken dat Tim Bram's plaats in zou nemen bij de date (de date waar dit ongeluk plaats vond), zodat Bram's vriendin Iris niet het uit zou maken. Je kunt je voorstellen hoe immens het verdriet dan is, en niet alleen verdriet, maar ook schuldgevoel. Bram heeft niet alleen te rouwen om zijn broer's dood, maar hij moet ook leren om te gaan met het schuldgevoel. En dat is poepie moeilijk. En dat zien we heel rauw in dit boek. We zien Bram's spiraal naar beneden. Van een fitte, gezellige, lieve, sterke jongen (in ieder geval mijn impressie van hoe hij was in de eerste pagina's) naar iemand die het allemaal maar niet meer weet. Ik had af en toe best zin om hem even een grote knuffel te geven. Wetende dat hij dat misschien niet meteen wilt, maar volgens mij wel nodig heeft. Bram doet daarbij nogal wat dingen die hij misschien niet zo snel zou hebben gedaan. Zoals veel drinken (wat weer leidde tot andere dingen), of teveel sporten (nou hoor ik je zeggen, dat is toch niet slecht, maar sport is, net zoals alles in het leven, iets wat je niet TE moet doen, in ieder geval niet zo dat je schouder dood gaat). Soms wilde ik Bram ook even door elkaar schudden hoor. Dat gedoe met Josje? Ik weet dat het moeilijk is, maar je moet eerlijk zijn, en je niet door lust laten leiden in dit geval. Of het feit dat hij zoveel dronk. Het was heel interessant (en verdrietig) om te zien hoe Bram door het leven ging in die maanden na de dood van zijn broer. En ook om te zien hoe hij langzaam weer dingen oppikte, dat hij weer een lichtje zag in het duister. Ik denk ook zeker dat Tien daarbij erg goed heeft geholpen. Ze was begripvol, lief, en zag Bram als Bram. En niet zoals heel veel andere mensen als een tweeling, als een broer. Zelfs toen ze de waarheid wist, behandelde ze Bram als Bram, en dat is gewoon zo lief en mooi van haar. Ik vond de vrienden van Bram zo-zo. De ene keer vond ik ze echt super (hoe ze er voor Bram waren, en hem altijd te hulp schoten (net zoals hij voor hen zou doen), hem advies gaven, en zorgden dat hij toch ook een dagje/avondje iets leuks had om zijn hoofd weg te houden van dood en verdriet), maar de andere keer waren ze afschuwelijk. Wat zij met Josje wilden doen, en ook hoe ze reageerden op het Josje gebeuren? Bah! De ouders van Bram (en ook Tim) waren echt geweldig. Lieve mensen die echt zo lief waren tegen Bram. Er zullen genoeg ouders zijn die misschien boos waren geworden, mensen die misschien zich door hun verdriet laten opeten en dan vergeten dat ze nog andere kinderen hebben. Maar niet deze ouders. Oh nee, ze hebben 100% begrip voor Bram, en ze proberen samen met hem te rouwen. Ze proberen toch ook wat dingen te doen om te zorgen dat de dood niet overheersend is. Ze zijn ook enorm begripvol, en Bram kon altijd met ze praten als dat nodig was. Echt geweldige ouders, Bram mag wel blij zijn met zulke ouders! Poe, dit is al best lang geworden. Heb ik nog meer te vertellen? Mm, nee, ik denk dat ik alles wel heb gehad. Ik vond Bram echt geweldig, het verhaal was realistisch geschreven (en ik heb echt wel een paar traantjes gehuild, niet alleen vanwege het verdriet dat door dit boek druipt, maar ook vanwege het einde dat gewoon prachtig was en dat me zo blij maakte). Zou ik dit boek aanraden? Oh echt wel. Dit is een prachtig, mooi, rauw boek

De lente begon slecht. 'Als het aan jou ligt, spreken we nooit wat af,' zei Iris. 'Altijd gaan je vrienden voor. Net als dat overdreven sporten. Als ik niet belangrijk ben, zeg het me dan gewoon. Dan kappen we ermee.' Toen ik niet meteen reageerde, schreeuwde ze: 'Hallo! Luister je? Hoor je me?' 'Ja, natuurlijk luister ik,' antwoordde ik. 'Wanneer wil je afspreken?' Iris draaide met haar ogen. 'Dat heb ik al tig keer gezegd. En ik heb het je gisteren geappt.' 'Sorry. Ja, ik weet het. Je wilt naar de film. Zo'n romantische toch?' 'Precies. Acht uur vanavond.' 'Maar je weet dat ik vanavond...' 'Ja, en? Je weet ook wat ik wil.' Ze nam haar haren bij elkaar en bond ze tot een slordige, maar strenge knot. 'En je ziet niet eens dat ik naar de kapper ben geweest.' 'Jawel, je ziet er super uit, maar je geeft me de tijd niet om er iets van te zeggen. Vanavond gaan we naar de film. Ik regel het met de jongens.' Ik was op haar afgelopen, legde mijn handen op haar kont en trok haar tegen me aan. 'Vergeef me.' Zachtjes beet ik in haar oorlelletje, daar had ze de laatste keer zo van genoten. Ze lachten en gaf me een oneindige zoen. Happend naar lucht zei ze: 'Vanavond. Je laatste kans.' Daarna maakte ze zich los uit mijn omhelzing, pakte haar fiets en verdween. (blz. 7) Bram heeft een afspraak om te trainen op de sportschool vanavond. Dit wil hij eigenlijk niet afzeggen. Zijn tweelingbroer Tim stelt voor om in Brams plaats met Ilse naar de film te gaan. Dat vindt Bram een goed plan. Als Bram 's avonds van de sportschool komt staat er een politieauto bij zijn ouders voor de deur. In de bioscoop is er een luidspreker naar beneden gevallen, precies op Tim. Tim is dood... Het huis is leeg. Leger dan leeg. Kouder dan koud. Bram is geneigd de verwarming aan te zetten, hoe belachelijk het ook is. Bij het vertrek van pap en mam gaf de kamerthermostaat al 24 graden aan. Hij zweet zoals zijn moeder tijdens een opvlieger, maar hij blijft het koud hebben. Normaal zou hij gedacht hebben griep te krijgen, maar dat is het niet. Dit is geen virus. Dit is de dood, de dood die in hem kruipt. Ieder een eigen leven, prima, maar doodgaan zouden ze samen doen. Het is onmenselijk een tweeling apart dood te laten gaan. Ze zijn niet voor niets tegelijk geboren. Ja, oké, Tim was een paar minuten eerder. Dat had met doodgaan ook best zo mogen zijn, een paar minuten zonder Tim was hem wel gelukt. Dit niet. Nu is een onzichtbare dood in hem gekropen, waar hij misschien wel tachtig mee wordt. Of honderd. Of hij wil of niet, hij moet door. Sommigen beweren dat het ooit weer de moeite waard wordt. (blz. 25) Bram voelt zich vreselijk. Hij vindt dat hij zijn broer heeft vermoord. Iris wil hij niet meer zien. Naar de sportschool gaat hij wel, want daar kan hij zijn agressie kwijt. Als hij door zijn vrienden meegesleept wordt naar een feestje wordt hij door een meisje aangezien voor Tim. Bram speelt het mee, want hij durft haar niet te vertellen dat hij Tim vermoord heeft. Het voelt goed dat een meisje hem leuk vindt. Maar hoe kan hij nu een meisje leuk vinden terwijl hij verdriet heeft? Mag hij nog wel leuke dingen doen? Of staat zijn leven nu ook stil, net als dat van Tim? Mening over het boek Recensie van Mathilde (45 jaar) - voor mezelf 1. Heb je het boek uitgelezen? Ja 2. Als je het boek niet hebt uitgelezen: waarom niet? Wat vond je niet leuk aan het boek? 3. Wat vind je van het boek? ★★★★☆ 4. Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen? Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk, Ik heb het boek van de uitgever gekregen om er een recensie over te schrijven 5. Welke steekwoorden passen bij het boek? realistisch, zielig 6. Staan er tekeningen in het boek? Door wie zijn ze gemaakt? Vind je de tekeningen mooi? Passen de tekeningen bij het verhaal? Nee 7. Wat vind je leuk aan het boek? Je leeft mee met Bram die door het overlijden van zijn broer Tim geen tweeling meer is 8. Wat vind je niet leuk aan het boek? xx 9. Is er iemand uit het boek die je in het echt zou willen ontmoeten? Wat zou je dan samen gaan doen? Nee 10. Wil je nog iets anders vertellen over het boek? Ik denk dat het herkenbaar is dat je heel verdrietig bent als iemand is overleden, maar dat je ook heel blij kunt zijn over andere dingen die gebeuren 11. Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen? Gemakkelijk 12. Wil je het boek nog een keer lezen? Ik wil het boek misschien nog een keer lezen 13. Voor wie zou dit een leuk boek zijn? Voor jongeren vanaf een jaar of 14 die houden van realistische verhalen