In dit deel uit de serie Monografieën Nieuw BW staat de bevoegdheid van de rechter om een wettelijke verplichting tot schadevergoeding te matigen (artikel 6:109 BW) centraal. Deze in ons recht nieuwe bepaling wordt behandeld als een bijzondere toepassing van de beginselen van redelijkheid en billijkheid.

Deze benaderingswijze heeft vergaande gevolgen voor de toepassing van het matigingsrecht, aangezien deze onderworpen wordt geacht aan de regels die in de rechtspraak zijn ontwikkeld naar aanleiding van de beperkende werking van de goede trouw.

De criteria die worden gesteld aan de toepasbaarheid van het matigingsrecht, welke mede worden ontwikkeld aan de hand van de rechtsvergelijking, worden behandeld. Met behulp van casusposities uit binnen- en buitenland wordt de hantering van artikel 6:109 voor de praktijk gedemonstreerd.