In 2008 doet het Europese Hof voor de Rechten van de Mens uitspraak in de zaak Salduz tegen Turkije en formuleert als uitgangspunt dat de aangehouden verdachte, voordat hij door de politie wordt verhoord, enige vorm van rechtsbijstand moet krijgen. Deze uitspraak heeft verstrekkende gevolgen voor de Nederlandse rechtspraktijk omdat verdachten op basis van de regelgeving van vóór Salduz eerst vanaf de inverzekeringstelling en dus doorgaans na het eerste verhoor toegang hadden tot rechtsbijstand.Om de veranderde rechtspositie van de aangehouden verdachte praktisch vorm te geven, is in afwachting van een wetswijziging de Aanwijzing rechtsbijstand politieverhoor opgesteld. Deze tijdelijke maatregel omschrijft de regels omtrent consultatiebijstand voorafgaand aan het verhoor, en in het geval van minderjarige verdachten, de regels omtrent verhoorbijstand tijdens het verhoor. In het kader van het wetgevingstraject bestaat behoefte aan informatie over de mogelijke gevolgen die consultatie- en verhoorbijstand voor de rechtspraktijk hebben. Om aan deze informatiebehoefte tegemoet te komen, is een grootschalig evaluatieonderzoek opgezet naar de werking van de Aanwijzing in de praktijk.Rechtsbijstand bij politieverhoor doet verslag van dat evaluatieonderzoek. Het laat zien wat de beoogde doelen van de Aanwijzing zijn, ontleedt de gedachte die achter de Aanwijzing schuilgaat, schetst een beeld van de wijze waarop betrokkenen met de nieuwe regels omgaan en maakt inzichtelijk in welke mate de beoogde doelen worden bereikt en neveneffecten worden veroorzaakt. Dit boek is gebaseerd op intensief onderzoek in zes politieregios waarbij de volledige evaluatiecyclus van plan-, proces- en productevaluatie wordt doorlopen. Aldus wordt inzicht gegeven in de consequenties die de veranderde rechtspositie van de aangehouden verdachte heeft voor de politie, de advocatuur, en in beperkte mate de verdachte.