Het centrale gedeelte van het Nederlands vermogensrecht is neergelegd in titel 3.2 van het Burgerlijk Wetboek. Deze titel geeft regels voor rechtshandelingen en nulliteiten. Vooral op het laatste deel van deze titel richten zich de bezwaren van de auteur.
Het gebouw van de nulliteiten - met name art. 3:40 BW - berust op fundamenten uit de Tweede Wereldoorlog, die zijn belichaamd in twee arresten van de Hoge Raad uit 1951. Na ruim 70 jaar is dit bouwsel sleets geraakt en is er behoefte aan vernieuwing. Aan het antwoord op de vraag hoe deze eruit moet zien, is deze monografie gewijd. Dit heeft geleid tot een formulering van een nieuw art. 3:40 BW en verandering van enige daarmee samenhangende voorschriften.
Bij het voorgaande moet rekening worden gehouden met een afwijkend stelsel van nulliteiten in de Richtlijn oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1993). Dit verschil doet zich vooral voelen bij de onmogelijkheid tot matiging van een contractuele boete.
Aangezien het Nederlandse systeem vrucht is van het pandectisme dat zich heeft verbreid over grote delen van Europa heeft rechtsvergelijking in deze materie geen zin.