Sam Drukker (1957) schildert de mens in al zijn facetten op eeneigenzinnige manier. Met krachtige penseelstreken weet hij degeportretteerde neer te zetten, waarbij imperfectie en psychecentraal staan.Al decennialang weet hij ook met zijn zelfportretten te imponeren.Niets ontziend schildert hij zichzelf: naakt, dan weer kwetsbaar,soms trots, waarbij hij zichzelf psychologiserend becommentarieerd.Zo geeft hij op zijn eigen wijze inhoud aan een eeuwenoud genrewaarbij de kunstenaar, de spiegel en de drager in een driehoeksverhoudingde onderlinge strijd aangaan.Voor de eerste maal staan de zelfportretten van Sam Drukker in deschijnwerpers: het oeuvre dat hij in veertig jaar tijd heeftopgebouwd.Sam Drukker (1957) schildert de mens in al zijn facetten op eeneigenzinnige manier. Met krachtige penseelstreken weet hij degeportretteerde neer te zetten, waarbij imperfectie en psychecentraal staan.Al decennialang weet hij ook met zijn zelfportretten te imponeren.Niets ontziend schildert hij zichzelf: naakt, dan weer kwetsbaar,soms trots, waarbij hij zichzelf psychologiserend becommentarieerd.Zo geeft hij op zijn eigen wijze inhoud aan een eeuwenoud genrewaarbij de kunstenaar, de spiegel en de drager in een driehoeksverhoudingde onderlinge strijd aangaan.Voor de eerste maal staan de zelfportretten van Sam Drukker in deschijnwerpers: het oeuvre dat hij in veertig jaar tijd heeftopgebouwd.