Ze voelde zich opgesloten in haar eigen wereld. Alles wat ze nog hoorde, waren de stemmen in haar hoofd. De twaalfjarige Britt, die dacht dat ze alles alleen aan kon, werd een gevaar voor zichzelf. Al dat gefluister waar ze niet langer meer naar kon luisteren. De kracht van haar depressie was groter dan de kracht om terug te vechten. Een vorm van zelfbeschadiging werd een manier voor haar om zichzelf te straffen voor de momenten dat ze er niet voor zichzelf was. Toegeven dat het niet goed ging was een grote stap, maar veranderde veel. Er werd geluisterd naar wat ze had te zeggen. Het gevoel van eenzaamheid veranderde in rust in haar hart en hoofd. De storm vanbinnen was eindelijk gaan liggen.