Meerdere pogingen deed ik om eruit te komen, maar telkens viel ik terug in mijn bekende, vertrouwde, maar ontzettend destructieve overlevingspatronen. Ik had (en heb nog steeds) de nodige wake-up calls en lessen nodig om tot besef te komen dat ik klaar ben met overleven en ik mezelf mag gunnen om echt te gaan leven. Dat ik mezelf mag gaan geven wat ik echt nodig heb en wat echt goed voor me is. Met mijn gedichten wil ik anderen laten inzien dat het proces van herstel geen eindpunt, doel of finishlijn heeft. Herstel is geen lineair proces. Herstel is persoonlijk en uniek. In gedichtvorm bundel ik mijn weg van innerlijke strijd naar een leven in vrijheid.