Renk J. van Oyen haalt in dit poëziedebuut de werkelijkheid door de houtversnipperaar. Om deze vervolgens even minutieus als bruut weer in elkaar te lijmen. Zo laat hij scenische gedichten ontstaan, die soms ontaard lijken, maar steeds eerlijk aanvoelen. Het is alsof de dichter zo de onmacht van alle tegenstrijdigheid probeert vast te pakken. Men kan met zo veel tongen spreken als de lezer kan bevatten. En dat grijpt aan. Of bijt.