Het werk van Simon Schrikker (1973) is een gevecht tussen materie en beeld, tussen kunstwerk en toeschouwer. Simons motieven hebben een ogenschijnlijke eenvoud. Hij schildert - uit een menselijke fascinatie voor dieren - honden, en recent ook inktvissen en haaien. Maar zijn schilderijen zijn geen illustraties; het zijn evenmin plaatjes uit een dierenboek. De beelden lijken zich te moeten los worstelen uit de materie van de verf. Hierdoor krijgen de schilderijen een doorwrochte dynamiek die de betekenis van de beelden ondermijnt.