De gedichtenreeks “Goedgemutst”, “Geroezemoes” en “In de achterkamer” vormen samen met de dialogen in “De Tweeherenbrug” evenzovele stapstenen van een grillig pad: de afstand tussen de stapstenen varieert, andere liggen niet helemaal waterpas; het is zelfs de vraag of het pad leidt naar iets dat definitief kan worden bereikt. Twee heren, Liodricus Judocus Engelbert Zinkramer ( “Driek” ) dichter en zelfbenoemd filosoof, en Johannes Godfried Kordaat ( “Jan” ) gepensioneerd hoofd personeelszaken ontmoeten elkaar op de Tweeherenbrug. Met al hun zoeken en vragen brengen ze allerlei onderwerpen ter sprake die soms meer, soms minder uit het leven zijn gegrepen. Beide heren verschillen erg in afkomst, temperament, karakter en taalgebruik, maar omarmen de ruimte waarin ze samen kunnen gedijen: de gedeelde ruimte die de vrijheid van spreken mogelijk maakt. In een sterk polariserende tijd als de onze bepaald geen luxe. Collages sterken de lezer zijn/haar weg te vervolgen en helpen bij het stappen maken.