In 'Sterven in stijl' laat Anton van Hooff zien hoe de mens in de klassieke oudheid omging met de dood aan de hand van grafbeelden, grafreliëfs, literaire en filosofische teksten.

Terwijl de graven en rituelen uit de vroegste tijden ons veelal voor raadsels stellen, maakt de klassieke wereld met haar rijke grafmonumenten, tienduizenden grafinscripties en een overvloed aan geschriften het mogelijk ons in te leven in de manieren waarop Grieken en Romeinen omgingen met de dood.

Hun ideeën liepen zeer uiteen: van voortbestaan als schim in de onderwereld, voortleven in de herinnering door een indrukwekkende tombe met aangrijpende graftekst, of zielsverhuizing tot het stoïcijns accepteren van het doodslot en ten slotte het christelijke geloof in wederopstanding met ziel en lichaam. 'De dood gaat dood', roept een christelijke epitaaf triomfantelijk uit, terwijl de epicurist verklaart: 'Als de dood er is, zijn wij er niet; als wij zijn, is de dood er niet.'

In 'Sterven in stijl' laat Anton van Hooff zien hoe de mens in de klassieke oudheid omging met de dood. Dat doet hij aan de hand van grafbeelden, grafreliëfs, literaire en filosofische teksten en vooral door talrijke grafschriften te laten spreken. Die brengen het omgaan met de dood op unieke wijze tot leven.