'Als de kunst zich niet meer krabt, is het tijd dat er een arts bij het beestje geroepen wordt.'
Bijna twintig jaar lang schoot criticus Wim Van Gansbeke (1938-2007) met scherp op het theater. Eerst als 'ratelend machinegeweer' in het radioprogramma Happening op Omroep Brabant, later met gevelde pen in De Morgen. Legendarisch waren zijn kraakrecensies tegen al wat verstoft was. Even geëngageerd klonk zijn loftrompet voor die theatermakers die het theater radicaal wilden herdenken.
Stomp niet af, stomp terug bundelt de honderd meest sprekende kritieken van Wim Van Gansbeke: spits, dodelijk precies en voortgestuwd door zijn verlangen naar een extra relevant theater. Recensent Wouter Hillaert leidt ze in als kroongetuigen van de vele ontwikkelingen in het Nederlandstalige theater van de jaren zeventig, tachtig en negentig. Wat was er juist zo uniek aan Van Gansbekes kijk?