Met de Nederlandse euthanasiewet kreeg de arts in 2002 een wettelijkestrafuitsluitingsgrond bij euthanasie. Een arts kan in beginsel nietstrafrechtelijk worden vervolgd als de Regionale ToetsingscommissieEuthanasie oordeelt dat de arts heeft voldaan aan de wettelijke zorgvuldigheidseisen.De twee eerste eisen wegen voor het strafrecht hetzwaarst: het euthanasieverzoek moet vrijwillig en weloverwogen gedaanzijn en de patiënt moet uitzichtloos en ondraaglijk lijden. Voldoetde arts hieraan niet, dan is vervolging denkbaar. Zover kwam het echterzelden. Betekent dit dat het strafrecht is uitgesproken en euthanasiemoet worden gelegaliseerd? Die vraag wordt onderzocht vanuit diverseperspectieven: het Nederlands historisch en juridisch perspectief, hetinternationaal mensenrechtelijk perspectief, het strafrechtelijk handhavingsperspectiefen een normatief perspectief geïnspireerd op de filosofievan Emmanuel Levinas. De auteur bepleit in het proefschrift detoepassing van proportioneel strafrecht en een normatief kader. Duidelijkwordt dat ook de wetgever van 2002 normatieve uitgangspuntenhanteerde en grenzen trok. Die grenzen lijken evenwel onder invloed vanhet normaliseren van euthanasie en de invulling van open normen uitbeeld te raken en dat brengt risico’s met zich mee voor een zorgvuldigeeuthanasiepraktijk. Deze dissertatie, voor professionals te gebruikenals handboek, schetst daarvoor een oplossingsrichting: het organiserenvan toezicht op de toetsingspraktijk, toepassing van het veiligheidsbeginselen de herwaardering van de strafrechtelijke handhaving voor detwee belangrijkste zorgvuldigheidseisen, waarna het strafrecht voor deoverige zorgvuldigheidseisen kan worden gematigd.