Voor Dolf Jansen is hardlopen allang geen sport meer, maar een way of life.Met het asfalt of het zand onder de voeten de einder tegemoet doorde polder, door bossen en weilanden, tussen velden en rietkragen door.Een boerderij, wat lammetjes, de zon op de huid of juist de regen en dewind die teisteren, gedachten over de dag van gisteren, die van morgen,het bestaan. En dan na kilometers je afgepeigerd even aan een zwemtrapjevastklampen om vervolgens je lichaam onder te dompelen in het ijskoudewater van de rivier de Bullewijk. Goed voor de doorbloeding. Dan voel jedat je leeft. Het schrijven komt daarna als vanzelf.