Op de schoolmuren van Frans-Vlaanderen, dat deel van Vlaanderen dat vandaag in Frankrijk ligt, stond ooit te lezen: Défense de parler flamand.Het gevolg laat zich raden. Ondanks eeuwenlang verzet werd de taal van deze streek systematisch verdrongen en wordt ze vandaag nog nauwelijks gesproken.In Taalmoord onderzoekt de auteur hoe deze linguicide kon ontstaan in het land van vrijheid, gelijkheid en broederschap. Hij doet dat niet als afstandelijke taalkundige, maar via een persoonlijk en tegelijk historisch verhaal: een taalkundig levensverhaal.Toen hij oud genoeg was om vragen te stellen, begon hij na te denken over de oorsprong van de taal van zijn geboortestreek. Waarom werd de taal van zijn ouders bestreden en verboden? En wat betekent het wanneer een gemeenschap haar taal verliest? Die zoektocht werd ook een proces van bewustwording, van het herontdekken van wortels, identiteit en verbondenheid.De auteur leerde Nederlands op eigen kracht. Wat begon als nieuwsgierigheid groeide uit tot een passie en een levenshouding. Als liefhebber en taalstrijder schrijft hij sindsdien over het wel en wee van onze taal.Taalmoord is het indringende getuigenis van een van de laatste Frans-Vlamingen die nog schrijft in de taal van zijn voorouders.