Ervaringen rondom de uitzending naar Afghanistan

Task Force Uruzgan: de missie die de geschiedenis ingaat als de gevaarlijkste Nederlandse deelname aan een internationale vredesoperatie sinds de Korea-oorlog in 1950. Bijna 10.000 Nederlandse militairen worden hiervoor in de periode van 2006 tot 2008 uitgezonden naar Afghanistan. Een missie waarvan de vraag niet is óf er doden gaan vallen, maar wanneer.
Elke militair weet dat dit risico inherent is aan een baan in het leger.
Maar hoe zit het met de achterblijvers, die tienduizenden partners, ouders, familieleden en vrienden van de militairen? Zij kunnen niets anders doen dan bezorgd afwachten en hopen op een veilige terugkeer.

Hoe ervaart het thuisfront zo'n gevaarlijke missie? Welke emoties spelen hen parten als er sprake is van vijandelijk vuur en beschietingen, terwijl ze weten dat hun kin, partner of familielid in die buurt zit? Hoe verwerken zij de berichten over zelfmoordaanslagen en bermbommen? En houdt Defensie ze op de hoogte van alle ontwikkelingen, of krijgen ook zij slechts een deel van de werkelijkheid te horen?

Thuisfront Uruzgan schetst aan de hand van interviews en dagboekfragmenten een beeld van die ervaringen. Het toont hoe de achterblijvers omgaan met de angst, de frustratie en 'het grote missen'. Maar ook hoe trots ze zijn op 'hun'jongens en vrouwen.