Zijn vacht was bijna helemaal uitgevallen, waardoor het dier nog maar weinig gelijkenis vertoonde met een hond. De kale huid zag grauwgroen met hier en daar zwarte vlekken. Op sommige plaatsen was het vel weggescheurd en door de gaten kon je zijn ribben zien. Uit een diepe scheur in zijn buik hingen de stinkende resten van zijn ingewanden als zwarte spaghetti. Ogen had hij niet meer, alleen twee slijmerige gaten,,waarin maden krioelden. Yannick wist dat de hond hem kon ruiken, net zoals hij Wims ouders had geroken. De hond rook een van de jongens die op het kerkhof waren geweest die nacht lang geleden, toen hij nog leefde.
Wanneer de waakhond van het kerkhof overlijdt nadat hij Wim drie vingers heeft afgebeten, denken de tweelingbroers Yannick en Davy dat Wims vader het beest uit wraak heeft vergiftigd. Maar als ook Wim onverwachts sterft, vermoedt de tweeling dat er meer aan de hand is. De zaken nemen een erg akelige wending wanneer de dode hond weer opduikt en er tijdens de plechtigheid voor Wims begrafenis geklop uit de kist klinkt... De doden komen weer tot leven en Yannick en Davy zijn de enigen die het dorp kunnen behoeden voor een invasie van wandelende, op bloed beluste lijken...