De universele internationale vluchtelingenwetten, die ontstonden in het kielzog van de Tweede Wereldoorlog - bestaande uit het Verdrag van 1951 en het protocol van 1967 betreffende de status van vluchtelingen, en de statuten van de UNHCR - zijn in de loop van de tijd geleidelijk aan maar onmiskenbaar veranderd.
De wetten die hiervoor in de plaats zijn gekomen verloren daardoor de oorspronkelijke structuur en de consistentie. In het bijzonder is het niet langer een normatief continuüm, en als gevolg daarvan is de internationale bescherming niet meer gegarandeerd.
In haar oratie bespreek Zieck de vragen die opgeroepen worden door deze veranderingen, aangaande de toenemende kloof tussen de verplichtingen van staten en het mandaat van UNHCR.