Onder het motto « Ik Dien » en met de « Spade » als symbool zongen eens arbeidsmannen en arbeidsmeisjes hun eigen liederen.
In dit boek schetst auteur Frans Van der Auwera het verhaal van de “Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen”. In turbulente oorlogsomstandigheden en in de krap vier jaar tijd hen toegemeten, werkten zij in hun kampen gelegen in afgelegen dorpen in Vlaanderen en gingen zij hun eigen weg.
In de winter van 1940-1941 kan, na wat pogen en experimenteren, de V.A.V.V. aan de slag. De opbrengst van al die arbeid: landbouwgrond, verbeterde afwatering, ingedijkt polderland, een omvangrijke koolzaadoogst, kwam enkel het eigen land en de eigen bevolking ten goede. De bezetter had daar geen enkel voordeel bij.