Erik Heyman (1960-2010) publiceerde tussen 1981 en 2006 slechts vier dichtbundels: Neergeschreven (Poëziestichting Vers, 1981), IJstijd (Wel, 1984), Dagmaat (De Arbeiderspers, 1994) en Mantis (PoëzieCentrum Gent, 2006). Het zijn stuk voor stuk weldoordacht gecomponeerde bundels met uitgepuurde en gepolijste poëzie.
Op 25 februari 2010 kwam er abrupt een einde aan een te kort leven en aan een dichterschap dat overduidelijk nog heel wat potentieel had.

Deze Verzamelde Gedichten bevatten naast de vier gepubliceerde poëziebundels veel vroeg werk, een kant-en-klare ongepubliceerde bundel en een reeks recente, onuitgegeven gedichten. Ze laten niet alleen de 'hermetische' dichter aan het woord, maar ook de taalvirtuoos die op onnavolgbare wijze ernst aan humor wist te koppelen en lumineuze, inhoudsvolle verzen schreef.

Een oeuvre dat vraagt om herlezen... en ontdekt te worden.