Hendrik Marsman werd op 30 september 1899 in Zeist geboren en was actief als dichter, prozaschrijver en criticus. Hij was een centrale figuur binnen het Nederlandse literaire modernisme van het interbellum en werd in het bijzonder aan het expressionisme en het vitalisme verbonden, waarin de intensiteit van de beleving en de fysieke daadkracht benadrukt werden. Zijn Verzamelde Gedichten bevatten het poëtische werk dat de dichter in 1938 zelf heeft geselecteerd en gerangschikt, postuum uitgebreid met Tempel en Kruis. Deze bundel geeft een chronologisch overzicht van zijn literaire ontwikkeling, waarin de overgang van zijn vroege expressionistische verzen en vitalistische gedichten naar de meer ingetogen en sombere poëzie uit zijn latere periode goed zichtbaar is. Centraal in zijn werk staan thema’s als de eindigheid van het leven, de relatie tussen het individu en de wereld, en de zoektocht naar een eigen vorm van vrijheid binnen de dichtkunst.Na de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog en de Duitse inval in Nederland in mei 1940 besloot Marsman naar Engeland te vluchten. Hij scheepte zich in op het vrachtschip de Berenice. In de nacht van 20 op 21 juni 1940 verging het schip op de Golf van Biskaje, vermoedelijk na een aanval door een Duitse onderzeeër. Marsman kwam hierbij op veertigjarige leeftijd om het leven door verdrinking.