De kinderopvang is definitief de kinderschoenen ontgroeid. Kinderopvang is een basisvoorziening geworden, maar wel eentje waar je voor betaalt. In dertig jaar tijd verandert er veel. Neem bijvoorbeeld de buitenschoolse opvang: dat was tot 1995 een onbekende voorziening waar netjes op de kinderen gepast werd. Nu is het een bruisend werkveld waar kinderen na schooltijd graag naar toe gaan. De uitbreiding van de kinderopvang is sowieso spectaculair te noemen. Allemaal te danken aan de overheid, die de kinderopvang op effectieve wijze wist te stimuleren. De ondernemers in de kinderopvang hebben dat stokje nu overgenomen: kinderopvang is een markt geworden. Maar werkt het ook zo? Liesbeth Schreuder denkt van niet: "Kinderen zijn geen producten die je gemakkelijk ergens anders brengt omdat het daar goedkoper of beter is." Een andere ontwikkeling is de toegenomen hectiek op de werkvloer. Het is drukker dan vroeger door het toenemende parttime en flexibele gebruik. Pedagogisch medewerkers zien elke dag andere kinderen en ouders. Hierdoor dreigen de vaste groepen verloren te gaan. De kinderdagverblijven zullen met nieuwe organisatiemodellen voor de groepsindeling moeten komen. Anders gaat het kinderdagverblijf aan klantvriendelijkheid ten onder. En dat mag niet gebeuren, al was het maar vanwege de unieke bijdrage aan de sociale competentie van kinderen. Want waar anders dan in een kinderdagverblijf of peuterspeelzaal leren jonge kinderen om in een groep te functioneren?