Het eerste dat opvalt is de indrukwekkende cover. Ingetogen, maar zeer luxe. Hier is liefde ingestopt. Hier wordt een persoonlijk verhaal verteld. Het is mooi om te zien dat Kverneland, die we kennen van het ook al zo indrukwekkende en bekroonde Munch, niet alleen anderen weet bloot te leggen, maar ook een eerlijk beeld van zichzelf durft op te tekenen. Eerlijk, maar niet verwijtend. Een worsteling met onverdiend verdriet, dat toch een plek moet krijgen. Een zwarte parel.