Onbevangen vertrok ik op 21 april.
De rijp fonkelde als helder kristal op
de aarde en bedekte hiermee elke
onzekerheid diep in mezelf. Op mijn
rug droeg ik een rugzak gevuld met
praktische dingen. Met twee handen
had ik geprobeerd mijn angst voor
eenzaamheid en verdriet er uit te
weren.
Loslaten, afscheid nemen. Ik heb
geen idee hoe dat moet en juist ik
ben op deze camino gegaan. Waar
elke dag gelijk staat aan een heel
leven, vol vreugde, verdriet, pijn en
innige liefde.
Genadeloos lieten ze zich keer op
keer zien, net zolang tot ik accepteerde
dat ze bij me hoorden...

Vronie Konijn