HET KON NIET ROTTERDAMSER Het officiële eerste exemplaar van haar debuutroman Vrouwentongen kreeg Marinet Haitsma afgelopen maandag uit handen van een andere uitgesproken Rotterdamse, Fréderique Spigt. Het decor - Hotel New York - was al even typisch Rotterdams. Prettig gebaar van de als lichtelijk rebels bekend staande uitgeverij uit de Maasstad Compaan was een gesigneerd exemplaar voor alle aanwezigen. Vrouwentongen is vanaf heden verkrijgbaar bij de boekhandel. DOOR ELS NEIJTS ROTTERDAM- ''Rotterdam vind ik een harde, lelijke en daardoor soms mooie stad. Heel anoniem ook. Toch voelde ik me toen ik hier 22 jaar geleden kwam wonen meteen thuis." Marinet Haitsma beschrijft in haar debuutroman het geworstel van een vrouw in multiculti Rotterdam. Boeiend, zeker! Maar vrolijk word je er niet van. "Ik ben ook niet optimistisch, al helemaal niet over mensen en hoe ze met elkaar omgaan. Toch vind ik het ook juist interessant extreme gedachtes en gedrag te onderzoeken. In eerste instantie in mijn fantasie, het echte leven blijkt vaak nog veel extremer. Schrijven is voor mij hét medium om dat af te tasten. Dat doen voelt zo vrij dat ik helemaal niets beangstigend vind of gênant. En daar word ik dan heel erg blij van." Ze lacht om die ogenschijnlijke tegenstrijdigheid en vervolgt:"Het leven in een grote stad ís natuurlijk absurd maar wél fascinerend." Haitsma houdt zich vrijwel ononderbroken bezig met wat mensen beweegt. "Gefascineerd raken van een engerd is voor mij heel vanzelfsprekend want engerds zijn óók de mensen die kleur geven aan het beton van een stad als Rotterdam. Mijn werk aan de benzinepomp is een enorme inspiratiebron. Ik vind het heel leuk midden in de dag te staan. Voorheen, in het onderwijs, voelde ik me veel meer opgesloten in een kunstmatige setting. De pomp ligt in een woonwijk en is net een soort buurtwinkeltje. Daar kun je zo een boek over schrijven. Er is pas nog een lijk gevonden. Dat is dan nét weer iets te spannend. Als ik de pomp in een verhaal zou laten terugkomen, zou dat trouwens alleen als setting zijn. Of als decor om vluchtigheid, leegte en eenzaamheid te schilderen. Voor mij moet er altijd meer aan de hand zijn dan je kunt zien. Ik wil vooral persoonlijkheden uitdiepen. Op basis van iets dat me treft en raakt. Met daarbij iets absurds én zwarte humor." EN WAT VERTELT DE FLAP ONS ALLEMAAL? (…) Ze lachte en had nog één tand die opblonk in een gebergte van rimpels en plooien. 'Donder nou eens op met die multiculti troep,' zei ik zacht. Ze grijnsde. 'Mooi feest, mooi feest vandaag'. 'Ja, heel mooi en nou doorlopen.' Ze lachte en ik had zin om haar laatste tand eruit te slaan. De muziek ging harder, vanachter de tafeltjes werd hoger gejoeld. Een jong meisje liep de dansvloer op en gaf een buikdansshow. haar borsten hingen uit het bikinistukje en haar buik bulkte over een omslagdoek. Josha Lieven verliest in een echtscheiding de voogdij over haar zoontje. Volgens haar advocate kan ze haar moederschap terug verdienen door vakwerk te leveren als docent; daarom stort ze zich op een nieuwe taalcursiste. Ze ziet in haar leerling Marakech een voorbeeld en raakt verstrikt in het leven van Marakech en haar buren. Tijdens een straatfeest is Josha euforisch; alles komt nu eindelijk goed. Totdat haar zoontje spoorloos verdwijnt. OVER DE AUTEUR Marinet Haitsma (1967) werkte als freelance journalist, tekstschrijver en docent NT2. Momenteel werkt ze bij de benzinepomp om de hoek. haar eerste verhalen werden en essyas werden in 2007 gepubliceerd in Hollands Maandblad, in Lava Literair en het internetmagazine Verwijl. Op haar website schrijft ze korte verhalen in een weblog.