In dit boek wordt een amateur musicalgezelschap gevolgd dat de musical Pippin wil opvoeren. Een deel van de hoofdrol gaat naar de decorbouwer van de groep, die nu ook wel eens een rol wil spelen. Helaas pakt dit niet bepaald uit zoals de bedoeling was. Als de regisseur dan ook nog eens besluit een gewaagd nieuw einde voor het stuk te schrijven is het drama compleet. Conclusie: Ondanks dat het boek niet erg dik is, is het de schrijver toch gelukt om meerdere lagen in het verhaal te verwerken. Zo hebben we het groepsproces tijdens de repetities dat vol jaloezie en steken onder water zit. Daarnaast volgen we de gedachtengang van de regisseur over de bedoeling van het stuk en de psyche van de hoofdpersoon. En via de gedachten van de regisseur komen we ook nog het nodige te weten over de psyche van de hoofdrolspeler (niet te verwarren met de hoofdpersoon in het stuk) en over die van de regisseur zelf. Deze verhaallijnen lopen ook nog naadloos in elkaar over. In de proloog schemert het dramatische einde van het boek al flink door. Dat kun je vervelend vinden, maar het zorgt wel dat je het hele boek lang een onderhuidse spanning voelt. Er hangt een sfeer van naderend onheil over het verhaal. Dat maakt het verhaal erg bijzonder en constant vraag je je af of je nu op het verkeerde been gezet wordt of niet. Uiteindelijk zet het slot van het boek toch nog een aantal gebeurtenissen uit het begin van een verhaal in een ander perspectief. Er wordt in het boek vrij veel gebruik gemaakt van dialogen. Daardoor kun je de totstandkoming van het toneelstuk en de hindernissen waar de hoofdpersonen tegenaan lopen goed volgen. Het boek is geschreven vanuit het standpunt van de regisseur. De regisseur voert naast de dialogen met de spelers van de musical ook dialogen met zijn vrouw thuis. Daardoor ontstaan er een tweede standpunt, waardoor het verhaal soms van een andere kant belicht kan worden. Ik vind dit wel een originele aanpak. Het verhaal is dus kort (iets minder dan 180 pagina's), maar bijzonder krachtig. Dit heeft de schrijver goed gedaan. Pippin is een bestaand stuk, geschreven door Stephen Schwartz en Roger O. Hirson.

Wie vleugels heeft, biedt een ontwapenend realistische kijk op het regisseren van een amateurgezelschap. Je voelt daarin een persoonlijk stempel van Gerrit Hoogstraten, bekend als hij is met theater maken: dit is duidelijk uit eerste hand. Het politieke gekonkel, het gedoe van onderlinge verhoudingen, gevoeligheden, het komt allemaal aan bod. Listig wordt het in het groeiende besef dat de zoektocht van Pepijn (de hoofdrol in het uit te voeren stuk) steeds meer in de buurt lijkt te komen van de realiteit van de regisseur, en daarmee in de buurt van de schrijver. Steeds meer kom je in het hoofd van de regisseur, zijn persoonlijke worsteling met het uit te voeren script, zijn onzekerheden, en zijn fatale goedheid om de verkeerde persoon een kans te geven. De ondergang van Pepijn zal uiteindelijk leiden tot de ondergang van de regisseur zelf. Hoewel de apotheose in het boek voor een ander is weggelegd. Het boek leest als een voorstelling, en bouwt op naar een climax gelijk de musical die wordt opgevoerd. Na het lezen van de laatste, fraai ingehouden geschreven pagina, keer je onmiddellijk terug naar de proloog, die dan gelezen kan worden als een prachtig slot.

Eerst waren er Oedipus en Icarus. Nu is er Frank. Amateurtheaterproducent Gerrit Hoogstraaten publiceerde onlangs zijn eerste roman Wie vleugels heeft: thriller, psychologische roman en moderne tragedie. Wie hoog vliegt kan diep vallen. Maar wie vleugels heeft móét wel vliegen. De roman begint als een thriller: een spannende flashforward en vervolgens de chronologische aanvang van het verhaal dat volledig gaat over een nieuwe regisseur die zijn plaats probeert te veroveren bij een amateur musicalgezelschap. De regisseur begint meteen op de verkeerde voet als hij decorbouwer Frank toestaat om ook eens een rol te spelen in de volgende uitvoering, Pippin. Deze introductie in de wereld van het amateurtoneel begint met snelle monologen en dialogen doorregen met observaties van de wat zelfbewuste regisseur ("Ik moest afronden met iets pakkends, anders was dit een verloren praatje."). Ook de interne bespiegelingen met pregnante vragen, overpeinzingen en analyses van Pippin zorgen voor een interessant begin. Hoogstraaten schrijft bovendien met voldoende spot om de wat pompeuze regisseur sympathiek te vinden. Vanaf dan begint alles door elkaar te lopen: toneelspelers en toneelpersonages, roman en toneelstuk en ook de protagonist en Hoogstraaten zelf. Tweede acte. Dit dooreenlopen van rollen en lijnen is de grote forte van de roman maar hierin zit hem ook de reden dat het middenstuk van het boek wat zwak is. De personages worden platter beschreven, er zit veel herhaling en veel van hetzelfde in en Hoogstraaten verwijst regelmatig naar het toneelstuk Pippin. Die verwijzingen zijn echter slecht te begrijpen voor wie het stuk niet kent. De spanning van het begin is er hierdoor in deze tweede acte helaas uit. Pippin wordt uiteindelijk een moderne Icarus door zijn manische natuur en de stemmen die rondrazen in zijn hoofd – verbeeld door de andere toneelspelers. Die stemmen spreken en zwijgen op precies de verkeerde momenten en leiden hem naar zijn noodlottige einde. Pippin wordt gespeeld door decorbouwer Frank, die wel erg veel parallellen met zijn personage blijkt te vertonen. Maar welke stem wat zegt, wie zwijgt en wie wat hoort blijft in de schaduw. Ook de regisseur wordt achterdochtig. Exit Frank. Na de repetities blaast hij stoom af bij zijn vrouw Joosje, een tamelijk betweterig type dat niet zo goed uit de verf komt. Ze blijft vooral een personage en lijkt een kunstmatige variant op wat wellicht beter een monologue intérieur had kunnen zijn. Naarmate het dramatische einde nadert, het hele toneel in elkaar dondert, en ook ’s regisseurs positie onhoudbaar wordt, blijkt juist Joosje echter een zeer belangrijke sleutel voor een interessante interpretatie van de roman: ze besluit te zwijgen. Op het moment dat de vragen rijzen, eindigt het verhaal en valt het doek voor deze intrigerende roman waarvan na het zwakke middenstuk het sterke einde als een grote verrassing komt.