De vijftienjarige Noor heeft een pleegbroertje met een ernstige beperking: epilepsie. De dokters hebben al veel geprobeerd, maar niets slaat aan. Linder gaat er zelfs eerder op achteruit. Als de dokters de door Noor gevreesde operatie voor een sonde voorstellen, loopt haar emmer over. Waarom kan Linder nooit eens geluk hebben? En hij eet toch nog zelf, is het dan wel nodig? Noor heeft na al die jaren nog steeds moeite met zijn ziekte. Zal het haar lukken het los te laten? Zal ze haar eigen dromen kunnen waarmaken zonder het steeds oneerlijk te vinden?