‘Wuivende halmen’ is een streekroman waarvan het verhaal zich afspeelt in de Kempische gemeenten Beerse en Vosselaar, omstreeks het midden van de twintigste eeuw. Het boek beschrijft de jeugdperikelen van twee bengels, Suskewiet en zijn vriend Charel. Suske is een bijzonder intelligent kereltje, Charel echter, die is wat eenvoudig van geest. Hun grappige belevenissen en hun deugnietenstreken wekken vaak de slappe lach op. Toch weet ik zeker dat menigeen bij het lezen van dit boek af en toe ook wel een traan zal wegpinken. De kinderlijke denkwijze van Suske en Charel herinneren ons aan onze eigen kindertijd. De bekende volksfiguren uit Beerse en Vosselaar, die ik sporadisch vernoem, spelen geen belangrijke rol, maar geven wel kleur aan het hele verhaal. Zo zijn daar Sooi Leys, Lewis van Pollekes, Ketjenboer, Koob Steek, Karel den boswachter, Marieke en Lowieke Verschueren, Kloon Nagels, Fien Schilder, Scheel Jeanne, Felix de kruidenier, Moeder Diels, Mie Broos, Sus Wens en Weutske de gazettenman. Als de twee vrienden Suske en Charel, door de normale gang van het leven en door de weg naar volwassenheid elkaar uit het oog verliezen, gaat voor Charel alles fout. De relatie met zijn ouders en zijn omgeving, niets heeft voor hem nog zin. Als bovendien grootmoeder Traske komt te overlijden, kan hij het leven niet meer aan. Traske was de enige bij wie Charel wat geborgenheid voelde. Het einde is voor hem een vlucht uit het leven. Helemaal overmand door verdriet, verkiest hij uiteindelijk voor een wanhoopsdaad.