Het stelsel van sociale zekerheid heeft op hoofdlijnen vorm gekregen in een tijd dat het kostwinnersbeginsel nog onomstreden was en levens van individuele burgers zich kenmerkten door een scherpe scheiding tussen arbeid en zorg. Het stelsel compenseert van oudsher vooral het inkomensverlies als gevolg van externe risico's die burgers overkomen zonder dat zij ervoor kiezen, zoals werkloosheid, ziekte, arbeidsongeschiktheid en ouderdom. Zorgactiviteiten worden daar - vanwege het element van vrijwillige keuze - traditioneel niet onder geschaard. Dit beperkt de socialezekerheidsrechten van personen (vooral vrouwen) die zorgtaken op zich nemen. Omdat een moderne arbeidsloopbaan vraagt om vloeiende overgangen tussen arbeid en zorg - zonder een al te groot verlies aan pensioen- of socialezekerheidsrechten - is in verschillende landen sprake van een proces van heroriëntatie. Deze uitgave laat zien op welke wijze zorg een plaats krijgt in het socialezekerheids- en pensioenstelsel van België, Denemarken, Duitsland, Groot-Brittannië, Italië en Nederland.