Charlie Adlard

Van alle gevaren, zombies of tegenstanders met minder goede bedoelingen die Rick en zijn gezelschap van overlevenden al tegenkwamen, overtreft Negan hen allen. Waarom? Omdat hij intelligent is. Negan is de mensen van wie hij wil profiteren steeds een stap voor omdat hij hen beter doorheeft dan zij zichzelf. In Rick vindt hij een gelijke die zich niettemin gedeisd houdt. Tot nu, de oorlogszuchtige titels van de delen 19 en 20 liegen er niet om. Tijd om de spieren te rollen en voor eens en altijd uit te maken wie de sterkste is: Negan, met zijn haast seksuele obsessie voor zijn met prikkeldraad omwikkelde baseballknuppel, en de meerderheid van Saviors die hij leidt, of Rick die een verbond weet te sluiten met twee andere groepen voor een wankel tegenwicht dat hij in de strijd wil werpen. Eén iets staat vast: er zal bloed vloeien. Langs beide kanten. Robert Kirkman roeit weer een aantal personages uit die je al een tijdje kende. Net zoals in Game of Thrones hecht je je beter niet aan personages. Voor je het ziet aankomen, zijn ze er niet meer. Het ritme is opzwepend, de climaxen buitelen over elkaar als twee speelse leeuwenwelpen en ook de zombies laten zich niet wegdrummen in het geweld dat de resterende overlevenden verder decimeert. Komt het ooit nog wel es goed? Een happy end ligt misschien niet in het vooruitzicht, maar vooralsnog blijven we genieten van het uitstel.

Een introductie voor deze reeks is niet meer nodig, zoveel staat vast. De Walking Dead teistert de spelletjesconsole, beeldbuis en stripland. Wie had ooit gedacht dat een serie met levende doden als figuranten een hit kon worden? En toch lukte het Robert Kirkman en zijn er hem ondertussen al een hele resem hem gevolgd. Een kruimeltje meepikken, noemt men dat dan. Maar aan het originele kunnen velen toch niet tippen. In deel 17 maken we kennis met een nieuwe bad-ass Negan genaamd. Samen met Lucille, een slaghout omwikkeld met prikkeldraad, zaait hij angst en terreur alom. Herinner je hoe hij Glenn te pakken heeft genomen. Op harteloze wijze afgemaakt. Rick is die heerschappij beu en wil samen met twee andere groeperingen, Hilltop en het 'Koninkrijk', Negan aanvallen en van de troon stoten. Maar al in de voorbereiding is het duidelijk dat dit niet zo simpel zal zijn. Negan heeft namelijk meer vuurkracht dan verwacht. Ondertussen zitten we aan integrale 19 en 20 en dan verwacht je toch enige sleet op het verhaal. Deel 20 is een eerste deel van een tweeluik dat de oorlog tussen de drie-eenheid en de Saviors, de groep van Negan, in woord en beeld én in close-up laat zien. Als je de samenvatting leest dan denk je al gauw dat in 'The Walking Dead' al een paar keer zo een slag is geleverd en dat we op voorhand al weten wie de winnaar is, en daar heb je natuurlijk gelijk in. Maar, en dat is de kunst van het vertellen, Robert Krikman is een grootmeester in het verrassen van mensen. Steeds kan hij zijn verhaal een dusdanige wending geven en offert hij personages op die door de reeks heen een middelmatige tot grote rol hebben en de sympathie van de lezer, alsof het een lieve lust is. En dit is met deze twee delen niets minder. Ook nu val je van de éne verrassing in de andere. Deel 19 en 20 zijn dus geen deel teveel. integendeel. De verwachting vergroot nog doordat deel 21 je pas zal verlossen van je spanning. en die is nog niet voor onmiddellijk. Spannend, hé.