Donald Mader

'Stevige billen en eindeloze benen zijn het, strak in kleurige panty's gestoken. Meer idee dan lichaam, veeleer variatie op een grafische vorm dan een stuk van een mens. De romp en het hoofd lijken met Photoshop weggewist, maar dat klopt niet: het model buigt zich gewoon voorover achter haar ronde kont, die onbeschaamd terugkijkt. (...) De Amsterdamse fotograaf Adam Popo (1945) maakt dit soort beelden al lang. Daar heeft hij niet veel voor nodig: een muze, een camera, een paar schoenen en een voorraad bonte kousen. Voeg er een baldadig temperament en een grondige kennis van de kunstgeschiedenis aan toe, en je krijgt een tiental oneerbiedige konten. Popo tovert een beeldhouwwerk op papier, plaatst een leesteken dat herinnert aan Duchamps urinoir en de portretten die fotograaf Edward Weston van zijn toiletpot maakte: een object dat eigenlijk geen artistieke context verdient en zich precies daarom aan ons opdringt als een drager van schoonheid - de elegantie van de wanstaltigheid. Zelfs een knipoog naar Courbets 'L'Origine du monde' zit er in, maar dan achter een sluier van nylon. En de billen vertellen ons wat wij niet graag horen: dat wij sukkels zijn. Zij zien ons kijken...'

Een foto zegt soms meer dan duizend woorden. De makers van het boek WATW moeten gedacht hebben dat honderd foto's mensen zou moeten kunnen overtuigen. Het boek is een samenwerkingsproject tussen Chinese en Nederlandse fotografen en kunstenaars. De beelden in WATW tonen de geglobaliseerde en door consumptie gedreven wereld. Talloze 'infograpics' Iaten bijvoorbeeld zien hoe lang het nog duurt voordat de wereldwijde olievoorraad op is of hoeveel CO² per dag wereldwijd wordt uitgestoten. De thematiek die in WATW aan de orde komt legt verbanden tussen economische groei en milieu, tussen energieproductie en geldstromen en tussen migratie en consumptie. De titel WATW is afgeleid van het lied we Are The World en benadrukt dat het hierbij gaat om een wereldwijd gedeelde verantwoording. Het boek is uitgegeven bij de tentoonstelling WATW. Aan het project werkten bekende Nederlandse fotografen als WassinkLundgren, Henk Wildschut, Frank van der Salm, Gerald van der Kaap en Ad van Denderen mee. De serie shelters van Henk Wildschut waarin hij van afval gemaakte hutjes van vluchtelingen bij Calais laat zien, staat in schril contrast met de van talloze televisieschermen voorziene ultra moderne arcade van Frank van der Salm. Net zoals de Chinese harajuku meisjes die verkleed gaan als hun favoriete anime/manga figuur afsteken tegen de mijnwerkers van Song Chao. Het is een bijzonder project dat de kijker aan het denken zet en dat is precies wat de makers van het boek voor ogen hadden bij de start van het project.