Konstantín Váginov

De filosoof Teptyolkin voelt zich in het begin van de jaren twintig van de twintigste eeuw niet langer thuis in het veranderende Petersburg. Met een aantal vrienden droomt hij over het stichten van een eiland met een toren waar ze zich met het hogere kunnen bezighouden. De één na de ander zwicht echter voor het 'slechte' leven of pleegt zelfmoord. Debuutroman (uit 1927) van de jong gestorven Vaginov (1899-1934), waarin hij op satirische en absurdistische wijze de rol van de kritiek en de literatuur onderzoekt. Ooit vergeleek hij de overwinning van de bolsjewieken met die van de barbaren op Rome. Prima vertaling met veel verhelderende voetnoten en literatuurverwijzingen.